مشورت در این مورد


اختراعات دیگری هم که کردم این بود که رفتم به معاون نانا گفتم دوستم می‌شود؟
وقتی دوم دبستان بودم  رفتم سراغ فروغ مطلبی. نه اول دبستان بودم. با فارسی‌ایی که خوب بلد نبودم و فاعل و افعالی که پس و پیش می‌کردم از فروغ مطلبی خواستم دوستم شود:
- با تو دوست می‌شه؟
احتمالا این بود جمله. در این مایه‌ها. اما فقط برای این نبود که فروغ مطلبی هیچ وقت در عرض پنج سالی که هم‌کلاسی‌اش بودم دوستم نشد.
چیزهای دیگری هم بود که نمی‌دانستم و شاید بدانم و حتی الان هم مرا یارای مواجه شدن باهاشان نباشد.
اما حالا رفتم به معاون نانا که بیماری من را داشت نه به شدت من البته و عمل من را انجام داده بود و نه به سختی و غلظت من البته و لاغر است  علیرغم این‌ها، گفتم:
-من در این‌جا هیچ دوستی ندارم..توی شهر خودمون دارم..نه راسش توی شهر خودمون هم ندارم..تو دنیای مجازی چنتا آدم رو می‌شناسم..گمونم بشه به چنتاشون گف دوست..آره می‌شه..بعضیاشون ثابت کردن که واقعا دوستن..حتی ندیدم بعضیاشون رو..باور می‌کنی؟ آره جز اونا دوستی ندارم..فکر کنم بخوام با هم دوس باشیم..می‌شه دوس باشیم..بعد دیدم دارم می‌بافم و بهتر است عین آدم و مثل زنی در سن و شرایط خودم حرف بزنم پس گفتم
- ازتون خوشم میاد.
معاون نانا خندید و چون او زن عربی است که با شوهری به غیر از قومیت خودش دوست شده بود و علیرغم مخالفت هر دو طرف ازدواج کرده  و حالا دوازده سالی است که دارد خودش را برای هر دو طرف مخالف ثابت می‌کند که چه قوی و شاد و موفق است و در هر دو فرهنگ سعی می‌کند خوش بدرخشد با صدای آدمی که به نزدیک شدنت به‌اش خوشامد گفته به من با زبان عربی خوبی گفت:
-حبیبتی..انا ابخدمتچ
اما توی نگاهش این جمله نبود. فکر کنم توی نگاهش این بود:
این دیگه کیه و چرا داره این‌طوری حرف می‌زنه با من؟ یعنی چی دوس شیم؟ مگه بچه‌اییم...چی می‌خواد ازم.
ممکن است این فکر را کرده باشد که مهم نبود. اما فروغ مطلبی از گوشه‌ی سالن مقنعه‌اش را کشید جلو و مدادهایش را گذاشت توی جامدادی‌اش و گفت:
- من باید با بقیه‌ی دوستام هم در این مورد حرف بزنم. این یکی هم دیگر مهم نبود اما خودش را نشان داده بود که دردم بیاید و دیگر درددانم خیلی دیرتر از قبل تکان می‌خورد که دردی درون من تکان بخورد. آمد که آمد. آمد، چند ثانیه می‌ماند و می‌رود پی کارش بعدش.
پشت کردم به فروغ مطلبی گوشه‌ی سالن و گفتم کجا ورزش می‌ری؟ خوب لاغر شدی.
گفت می‌رود باشگاه نفت و می‌رود ایروبیک و دوچرخه سواری.  گفت اصلا رژیم نمی‌گیرد. خوب من باشگاه نفت نخواهم رفت چون حوصله ندارم. ایروبیک را روبروی تلویزیون انجام می‌دهم. دوچرخه‌سواری بلد نیستم و می‌تواتم دوچرخه ثابت بگیرم یا...یا شاید امید داشته باشم توی حیاط خانه‌ی جدید تمرین کنم...این‌ها را مرور کردم.نه من رژیم نمی‌گیرم. اما ورزش خوب است. بعد کسی صدایش زد یا چی که فاصله گرفتم.
 دور شدم و نگاه کردم.
می‌رقصید. پرانرژی و شلوغ. رقابت‌جو.

نه. حوصله نداشتم. حوصله‌ی  آدم‌های رقابت‌جو ندارم. کسی آن‌قدر مهم نیست که بخواهم خودم را برایش اثبات کنم. کسی آن‌قدر مهم نیست که بخواهم ازش ببرم. برنده شوم در برابرش.  که بخواهم چیزی را برای کسی ثابت کنم.
اگر بخواهم از کسی ببرم و برنده شوم خودم هستم. هر وقت حوصله کردم خودم را رد کنم می‌روم سراغ این زن شلوغ و پرانرژی.
به این‌ها فکر کردم و فروغ مطلبی گوشه‌ی سالن سمت دوست‌هایی که می‌خواست با آن‌ها در"این‌مورد" مشورت کند، دوید.
من دست خودم را گرفتم و رفتم سمت خواهرم و دخترم.
خواهرم گفت چه خبر؟
گفتم دنبال یک دوست بودم.
گفت خوب؟
گفتم به نظر می‌رسه که نیاز به مشورت داره.
منبع این نوشته : منبع
مطلبی ,فروغ ,ندارم ,نبود ,بخواهم ,دوست ,فروغ مطلبی ,گوشه‌ی سالن ,معاون نانا ,مطلبی گوشه‌ی ,دوستی ندارم ,فروغ مطلبی گوشه‌ی

گزارش یک رقص.

از جشن عقد مدیر نانا برگشتم.
بله.
خودم بودم؟
آدمی که دست داد به خانم مدیر که حالا عروس بود و گفت انشاءالله به میمنت میلاد امام زندگی‌اتون زیر سایه‌‌ی ایشون، پررونق و صفا باشه؟
ها؟ نه منه...چی؟ ها؛ غلام؟! شنیدی غلام؟ تو بودی؟ من بودم؟ عباس بود؟ کی بود؟
بله.
بله.
انکار فایده ندارد. این جمله‌ی عجیب از دهان زیبا و مبارک من خارج شد. از بین مادرها من دعوت شده بودم. به‌خاطر سال که هم‌کار پدر خانم مدیر است.
و این‌طوری بود که من و خانم حمیدی معلم نانا آشتی کردیم.
چرا؟
آیا مگر قهر بودیم؟ بله که بودیم. قهر نه. اما من فحشش می‌دادم و تهدید می‌کردم یک روز می‌روم می‌زنمش. چون دخترها را زده بود. البته نانا را که نه. ولی خار توی گلویش شدم تا آخرش اعتراف کرد نباید می‌زد.
اما امشب وقتی هر دو عربی رقصیدیم و او روبروی من ایستاد و دست زد برایم و حرکاتش را با من هماهنگ کرد یخ بین‌مان آب شد و فکر کردم خوب دنیا دو روز است شهرزاد جان و این همزاد مونث جان سینا  افتاده به گه خوردم پس بی‌خیال.
معلم‌ها هم گاهی آدمند...و غیره.
اما؟ رقصیدیم با هم.
بگذارید به شیوه‌ی مرحوم بی‌بی برایتان قصه بگویم.
کسی رفته بود عروسی و خیلی خیلی خیلی خیلی زیاد می‌رقصید. به‌اش گفتند عمو تو چه کاره‌اشونی پدر جان؟گفت پسرخاله‌ی کسی که کت شلوار داماد را دوخته.
خوب زیاد خنده‌دار نیست اما مفهوم دارد. من دختر خاله‌ی همان پسرخاله بودم و خیلی می‌رقصیدم. دقیقا وقتی ول ول ولک شروع شد تا وقتی که بندری زدند. بعد معلم دوم دبستان نانا آمد و گفت ماشالا به مامان نانا و نانا چسبید به‌ام و در ملاء عام شروع به بوسیدنم کرد. تشکرکنان دورش کردم و گفتم بگذارد به کارم برسم.بعد معلم کلاس اولش هم یعنی مادر آنا دوست نانا هم گفت خانم؟ وقتی داشتم خودم را باد می‌زدم.
- جان دلم؟
جان دلمش الکی بود و راستکی‌اش این بود: بله؟
- من عاشق رقصتون شدم.
- اوه! لطف دارید.
اوه‌َش الکی بود اما بقیه‎‌اش راستکی.
بعد باز رقصیدیم. بعد از شام. اما حیف. کمی اذیت بودم. نه که موهایم کوتاه است. در حد چند سانت در حد موهای غلام این‌طوری شد که یک چیزی به اسم چتری کلاه‌گیسی با گیره چسباندم جلوی موهایم و با شال می‌رقصیدم.
بله. یک همچین اختراعاتی هم می‌کنم. برای اولین‌بار به وجود مرد در محیط اهمیت ندادم و رقصیدم. اما محجبه. بله پس چی؟

بعدش که نانا چغلی کرد و گفت از ماما فبلم گرفتند و دورش جمع شدند دست و جیغ و فلان به سال گفتم خو بابا نیمه شعبانه ..وقت شادی..وقت حرکات موزون
سال گفت نیمه‌ی شعبانه نه روز بی‌محلی به وجود مرد در محیط. نانا همچنان چغلی می‌کرد البته به عنوان تعریف از من و ساکت نمی‌شد. حتی نیشگونم نتیجه‌ی معکوس داد و نانا جیغ زد وای و سال پرسید بچه رو چه کار داری؟
خواهرم به نانا گفت نگو.
نانا گفت چرا؟
پدرش گفت بگو بابا...بگو که رو سفید شدم.
گفتم دشمنت روسیاه شه مهندس و کمی قر غمزه آمدم پس سال خندید و احتمالا من را بخشید.

 


منبع این نوشته : منبع
نانا ,خیلی ,گفتم ,رقصیدیم ,معلم ,خانم ,خیلی خیلی ,خانم مدیر

امروز یاسمین دختر عالیه و مسعو د ست گوشواره گردبندی که درست کرده بودم را دید. گفت زن‌دایی می‌دونستی اینا مده؟

گفتم :ئه؟

گفت آره..چند سرچ نشانم داد

گفتم نمی‌دونستم..فقط دوس داشتم..حتی مدل هم سرچ نکردم که ایده بگیرم..همین‌طوری برای دل خودم درست کردم

نوشت حس ششمت حرف نداره...امروز بابا مامان می‌گفتن کی دایی اینا بیان..مامان منتظره بیای نظر بدی..
ای بابا. یاسمین کاش تو بدون پدر و مادرت فامیل شوهرم بودی ..خوب بود.


منبع این نوشته : منبع

چه به شما بگویم؟
رفتم توی اتاق آخری ببینم خواهرم بیدار است یا نه. لباسم یک گردبند و یک کوسن مبل بود. که خواهرم اگر خواب بود و از خواب پرید فکر نکند چرا عزرائیل عریان آمده جانش را سلب کند.

پس یک ملافه‌ی احرام هم دور خودم پیچاندم..دیدم بخور گذاشته..کتاب‌هایش روی میز میز بغل تخت بود..عینکش توی طاقچه..گیر موهایش توی طاقچه..موبایل ساده‌اش توی طاقچه..موهایش باز روی بالش..چشم‌هایش بسته..آخی..

خواهر مهربان زیبایم.

این چند روز مراقب نانا بود.

با من کلی خندید. به هوای بودنش کمی کارِ دستی از همان‌ها که دوست دارم انجام دادم.

دیدم مسئله‌ی اسپینوزا را روی میز دارد و گاری کوپر. دیروز یا قبلش توی حیاط خانه‌ی جدید نشسته بودیم و در مورد گاری کوپر می‌گفتیم. مردهای توی گاری کوپر که سال گفت شما در مورد شخصیت کتاب‌ها و فیلم‌ها طوری حرف می‌زنید که انگار جزء خانواده‌اند. گاهی می‌ایستم ببینم در مورد کی می‌گویید:

خدا ازش نگذره..بعد می‌بینم یکی از شخصیت‌های کندرا یا..

شاید برای همین سال شروع کرده تند تند کتاب خواندن.
خلاصه



منبع این نوشته : منبع
مورد ,کوپر ,گاری ,طاقچه ,گاری کوپر

دم‌نوشم رو بردم رو گاز گذاشتم دم بیاد.

هر چی داشتم همین‌طوری مشت مشت می‌ریختم تو قوری کوچیکی که از جلفا خریدم..و زیر لب می‌گفتم خوب یه کم کون..یه ذره گوز...مقدار معتنابهی گه سگ..چس گربه..عن میمون..

عصبانی بودم که خوابم نمی‌اومد..داشتم تو یه برنامه‌ی آشپزی خیالی دم‌نوش دم می‌کردم برای خودم..اونم با چه محتویاتی..قوری پر پر شده بود و عصبانیت تو جونم قل قل می‌کرد...آخرش یه چی دونه ریز کرم رنگ دیدم توی شیشه که خود شیشه‌اش رو روش کار کرده بودم و یادم نمی‌اومد چی بود و برا چی خوب بود...مرگ موش که نبود..چون موشا رو ما با شمشیر می‌کشیم. اگه نخوایم بخوریم.

پس چی بود؟

این‌طوری بود که از اونم ریختم و گذاشتم دم بیاد.

که به عمید خدا دم نوش بخورم و کپه‌ام رو بذارم بمیرم.

عمید الله: این حرف ننه فرشاده. تمام الفا رو عین می‌کنه...خو مگه چون عربیه باید تمام الفا عین شه؟ اونم چه عینی. ته گلو زخم می‌شه ازش.

ولش کن ..اینم یه چونی از جمله چونیای زندگیم.


منبع این نوشته : منبع
اونم ,تمام الفا

یکی از این دیوث‌هایی که همین اواخر اومده بود سراغم "تمرین دوست داشتن بدون وصال کنه اروانی تخم آقاش" گفته بود:

شهرزاد تو پر از زندگی و  خوشیای کودکانه هستی...قول بده همین‌طوری بمونی

خوب بعد از سه چهار روز چوب دو سر تراشه‌دار رفت توی جونش و رفت پی کارش اما همون موقع که مونده بودم جواب بدم یا بلاک کنم کسی تو سرم داد می‌زد:

اگه تو بذاری این چیزایی که گفتی بمونه پفیوز...والا

خوشتون میاد؟ دوسشون دارین این چیزایی که به وسیله‌اش جذب آدم می‌شین...خو بذارین بمونن...نگیریننشون از آدم ،برادرپدرا.


منبع این نوشته : منبع


مادرم قزل کباب کرد. کی قزل دوست دارد؟ منظورم این است که طرفدارش نیستم اما مادرم طوری کبابش کرد با حشوی داخلش که همان سرد شده خوردمش. بقیه‌اش را برای نانا سرخ کرد.

آن‌قدر خوشمزه بود که برنج سرد و کم را با نارنج و حشوی توی ماهی قاتی می‌کردم و فکر می‌کردم...مادرم...فقط مادرم می‌تواند یک قزل چاق و چله‌ی گوژپشت‌نتردام‌دار را این‌طور شریف و با اصل و نسب کباب کند.

با خودم فکر کردم چطور تا حالا فکر می‌کردم قزل ماهیِ بلدنیست‌هاست؟ ماهی آسان است؟ ماهی راحت است؟

مادرم وقتی آوردش سر سفره و چشیدمش تندی و ترشی و ادویه و سبزی‌اش که به جانم نشست مادرم گفت دوست نداری تو قزل ها؟

مثلا انگار شرمنده باشد که ماهی خوب دریا یا شط نیاورده و پرورشی گذاشته باشد جلویم.

گفتم من؟! غلط کرده‌ام با هفت و جد و آبائم.

خندید سرخوشانه و رفت که چای دم کند. چای روی منقل بعدش.



منبع این نوشته : منبع
مادرم ,ماهی ,می‌کردم

کُن لنفسک کل شیء

هرچه آدمی به علت شرایط ذهنی یا عینی کمتر مجبور به تماس با دیگران باشد، در وضع بهتری است. مضرات تنهایی و عزلت را اگر نمی‌شود یکجا احساس کرد، لااقل می‌توان حدود آن را تشخیص داد.

اما جمع موذی است؛ زیرا در پس ظاهر تفریح، مراورده و لذت معاشرت و جز اینها، زیان های جبران ناپذیری را پنهان می‌کند. از چیزهای اساسی که جوانان باید بیاموزند یکی این است که تنهایی را تحمل کنند، زیرا سرچشمه ی سعادت و آرامش روح است.

از همه‌ی این ها نتیجه می‌شود که هرکس که به خود متکی و در همه‌ی امور خودبسا باشد، در وضعیت بسیار خوبی بسر می‌برد. حتی سیسرون می‌گوید :
«هرکس که فقط به خود وابسته است و می‌تواند به خود قناعت کند، باید انسان خوشبختی باشد».

به علاوه هرچه آدمی کیفیت های بیشتری در خود داشته باشد، از دیگران بی نیاز تر است.
احساس خودبسایی کامل، در انسان‌های صاحب ارزش و غنای درونی مانع از آن می‌شود که در هم نشینی بادیگران، آنطور که جمع از آنان انتظار دارد، ارزش و غنای خود را فدا کنند‌، چه رسد به اینکه با انکار کردن خود در پی معاشرت با دیگران باشند.

عکس این خصوصیات مردم عادی را بسیار معاشرتی و قابل انطباق می کند، زیرا دیگران را بهتر از خود می‌توانند تحمل کنند. علاوه بر این، در جهان به ارزشهای واقعی اعتنایی نمی‌کنند و به آنچه اعتنا می‌کنند، ارزشی ندارد.
انزوای انسانهای شایسته و ممتاز، هم علت این امر است و هم نتیجه ی آن.

بنابر آنچه گفته شد، روش خردمندانه ی زندگی برای هرکسی که ارزشی در درون خود دارد این است که در صورت لزوم نیازهای خویش را محدود کند تا بتواند آزادیش را نگاه دارد یا گسترش دهد و از آنجا که آدمی ناگزیر با همنوعان خود سر و کار دارد بهتر است تا آنجا که ممکن است آنان را به زندگی خصوصی خود راه ندهد.

#آرتور_شوپنهاور
#در_باب_حکمت_زندگی
@Fakherins


منبع این نوشته : منبع
دیگران ,باشد، ,آدمی ,هرچه آدمی

چطور انسانهایی که به اخلاق، باور دارند دست به شرارت می‌زنند؟
 محسن حسن‌زاده

 هیتلر مشروبات الکلی مصرف نمیکرد و سیگار نمی‌کشید و عاشق موسیقی و نقاشی بود. از آزار دیدن حیوانات ناراحت می‌شد و برای اولین بار در تاریخ اروپا، قوانین حمایت از حیوانات را وضع کرد. وی حامی محیط زیست و خانواده بود و به زنان احترام میگذاشت. این ویژگی‌ها در کنار کشتارهای وسیع سردرگم کننده است با این حال این تضادها در هیتلر خلاصه نمیشود، بی‌رحم‌ترین شکنجه‌ گران هم چه بسا پدرانی دلسوز باشند و از دیدن زخمی در انگشت فرزندشان ناراحت شوند.

پرسش اصلی این است که چطور انسانهایی که باور قوی به ارزشهای اخلاقی دارند و در سایر بخشهای زندگی دل‌رحم هستند می‌توانند دست به اعمال غیراخلاقی بزنند؟

پاسخ "بندورا" استاد دانشگاه استنفورد چنین است "افراد معمولا دست به اعمال ناپسند نمی‌زنند مگر آنکه جنبه‌های غیراخلاقی آن اعمال را برای خودشان توجیه کرده باشند."  او این حالت را "غیرفعال کردن کنترل درونی" نامید.

این اتفاق چگونه روی میدهد؟ "بندورا" چند مکانیسم شناختی- روانی را که میتوانند باعث غیرفعال شدن کنترل درونی افراد شوند توضیح داد:

1-  توجیه اخلاقی: با تاکید بر اهداف متعالی رفتار غیراخلاقی طوری توجیه میشود که قابل دفاع یا حتی ستایش‌آمیز به نظر برسد. شستشوی مغزی هم مثالی از این روش است. ترویستهای انتحاری با همین روش اقناع میشوند، پاک کردن زمین از گناه، رفتن به بهشت موعود و...

2-  تلطیف لغوی یا حسن تعبیر: نامگذاری یک فعل غیراخلاقی با کلمات متفاوت که چهره‌ آن را می‌پوشاند. فرماندهان در ابوغریب از لفظ "نرم کردن" به جای شکنجه کردن استفاده میکردند و رهبران نازی کشتار یهودیان را "پاکسازی اروپا"  مینامیدند.  نمونه های دم دستی تر این روش استفاده از "اختلاس" به جای دزدی و "شیطنت" به جای خیانتهای جنسی در ازدواج است.

3-  مقایسه با دیگران: در این روش فرد با مقایسه رفتار خود با نمونه هایی بدتر از سوی دیگران از عذاب وجدان خود کم میکند. "آنقدر تو این کشور دزدی میشه که از زیر کار در رفتن ما جلوش هیچی نیست".

4-  جابجایی یا تقسیم مسئولیت: فرد در این حالت مسئولیت را به گردن یک منبع خارجی می‌اندازد یا آن را میان جماعت بزرگی تقسیم می‌کند. در قتل عام "می لای" یک گروه از سربازان امریکایی پانصد غیر نظامی ویتنامی را شکنجه کردند، مورد تجاوز قرار داند، کشتند و بدن بعضی‌ها را مثله کردند. وقتی 14 نفر از افسران بابت این ماجرا محاکمه شدند مسئولیت را به گردن مافوق  انداختند و البته رفع اتهام هم شدند!

5-  انسانیت‌زدایی از قربانی: منطق کلی این روش مادون انسان در نظر گرفتن سایرین است. هرچه کیفیت انسانی قربانی بیشتر خدشه دار شود، آسیب رساندن به او سهل‌تر میشود. کاکاسیا خواندن برده ها، کم عقل دانستن زنان و... در واقع پیش درآمدی برای همین رفتارهاست.

6-  مقصر دانستن قربانی: در این روش خود قربانی مسبب اصلی شرارت قلمداد میشود. کارگرانی که بدرفتاری کارفرما را دلیل دزدی خود میدانند، متجاوزی که میگوید سر و وضع قربانی تحریک آمیز بوده نمونه‌هایی ازاین مکانیسم هستند.

#جامعه‌شناسی
@Fakherins


منبع این نوشته : منبع
قربانی ,غیراخلاقی ,مسئولیت ,دزدی ,میشود ,توجیه ,کنترل درونی ,چطور انسانهایی

کتاب ریشه‌های شر را تمام کردم. کتابی پلیسی جنایی بود و سرگرم‌کننده. لابه‌لایش طنز خاص فیلم‌ها و سریال‌های آمریکایی هم بود طبعا. و تلاشی برای آموزش نویسندگی. تلاشی باسمه‌ای البته.
اگر مثل من داستان‌های آگاتاکریستی را دوست دارید از این هم خوش‌تان می‌آید.
و حالا  باقی‌مانده‌ی جلد دوی آناکارنینا را شروع کردم که لابه‌لایش به لوین و زدن‌های مکرر به سرش و لگداندازی‌اش فحش می‌دهم. کیتی تا حد مرگ حوصله‌ام را سر می‌برد. دالی بدتر. ورونسکی ضعیف است. بقیه خنثی.
با آناکارنینا هم که هم‌دل نیستم و تاییدش نمی‌کنم. مخصوصا وقتی قسمت تنها ماندن پسرش را می‌خوانم. که هر زنی را می‌بیند می‌گوید ماما.
این عدم هم‌دلی باعث نمی‌شود که دلم برایش نسوزد.
ورونسکی هم گواد است و درش شک نیست. دیگر؟
همین.
جنگل‌های روسیه خوب است. و مراسم مرباپزی.

منبع این نوشته : منبع

دیشب بالا آوردم.

چرا؟ نمی‌دانم. خوب بود همه چیز اما بعد یک‌هو بد شد. نمی‌دانم چرا. تا صبح تب داشتم و بالا می‌آوردم. نوبت گرفتم باز پیش دکتر قبلی. امروز رفتم خواهرم را بیاورم. آوردم.

مادرم خوب بود و خانه را نشانم می‌داد. حتی نگران مادر سال بود که بدون کاروان رفته کربلا. کمی نگرانی همراه با حسادت. اما  بعد خبر دادند خواهرش مرده. ریخت به هم...و شروع کرد توی پذیرایی بلند گریه کردن. رفتم سراغش آرامش کنم ولی بلد نبودم. به‌هرحال گوشی را ازش گرفتم و برایش آب بردم. نشستیم و گفت خواهر را ندیده.

از خاطره دارد. تمام اسرارش پیشش بوده. خواهرش نابینا بوده و ...حالم گرفت اما یک تکه‌ی بزرگ از قلبم سرد بود.  آن تکه‌ی دست‌نیافتنی غیرقابل دسترس برای خودم حتی.
به قربونت برم و عزیزم جانم‌هایی که دیگر دخترها می‌توانستند به ماردشان در این‌جور مواقع بگویند. یا حتی بغلش کنند. تنها کاری که توانستم بکنم این بد که گوشی را گرفتم ازش که آن طرف پسرِ برادرش بود و قطع کردم و نشستم پیشش و به قالی قرمز نگاه کردم و فکر کردم مادرم پشتی خلیجی چه رنگی بخرد به این قالی بیاید.

می‌دانستم ذهنم دارد از دستم سر می‌خورد.

کی آخرین بار خواهرِ مادرم را دیدم؟ دبیرستان بودم؟ یادم است پدرم هندوانه را گذاشته بود روبروی کولر  و زنِ نابینا نشسته بود و هر کسی رد می‌شد بی که ببیندش اسم می‌آورد.
خانه قشنگ شده بود.

خوش‌رنگ. روشن. تمیز.

برادرم پول رنگ را داده بود. ولی مادرم قبل از دریافت خبر به من گفته بود هیچ نشد خوشحال بشم شهرزاد...برادرت رو دیدم سرش رو کرده توی کمد دیواری و گریه می‌کنه.

برای دختری که دوست داشت و  دختر ترکش کرد.  هنوز دوستش دارد. گاهی فکر می‌کنم خوش‌به‌حال دختر که برادرم این‌همه دوستش دارد و گاهی فکر می‌کنم اگر جای دختر بودم و مردی این‌همه به من وابسته بود و این‌طوری بیمارگونه دوستم داشت راضی بودم؟

نمی‌دانم. می‌دانم که نمی‌توانم جای دختر باشم. نمی‌خواهم هم.

برادرم برگشت.

با صورتی مرده و مومیایی. گفتم منتظرت بودیم برگردی.

گفت ممنون.

گفتم خواهرِ مادر مرد. چیزی نگفت.

- می‌دونستی؟

- الان دونستم.

پیراهنش را درآورد.

نشست روی مبل. به روبرو خیره شد.

از دست رفته.

این فکر را در موردش کردم و فکر کردم به ذهب بگویم برایش دعا کند.  دیگر چی؟ مادرم را با گریه‌هایش گذاشتم. خواهرم را آوردم. مسیر پر از رعد و برق و باران بود و سال قاطع و خر گفته بود نه. نمی‌شود صبح بیاییم.

گفتم خطر و فلان. گفت نه. همان دوازده یک شب راه افتادیم. در جاده‌ای که دو طرفش مه و باران و رعد و برق و باد بود.

چند جا ترسیدم و به او نگاه کردم.

زیر لب چیزی می‌خواند. آیه یعنی؟

مردک سنگ‌مغز.


منبع این نوشته : منبع
مادرم ,دختر ,گفتم ,برادرم ,آوردم ,گرفتم ,دوستش دارد ,نگاه کردم

بعد زن هاشم برایم جلسه گذاشت که دخترش- که نیازمند شوهر است و  نه یکی که ده‌تا که یکی بلند شد آن یکی بنشیند و می‌توانم تاج طلایی تربیت جنسی و چگونه یک دهنده‌ی خوب باشیم را بر سرش نه هم که بر کونش بگذارم-  گفته دیگر هیچ بلوز آستین کوتاه تنش نمی‌کند و همه تونیک آستین بلند خریده و به سال که تا پارسال عمو سال بود و باهاش دست می‌داد مادرش با افتخار یادش داده بود که بگوید نامحرم..بعد چنان عشوه و رو گرفتن بازاری و مبتذلی در حرکاتش بود که بعدش سال ازم پرسید این واقعا همسن ناناس؟!

گفتم بله

گفت چرا کارهایش من را یاد ...نمی‌دونم حس بدی بم داد..یه‌جور عجیبی بود..مثل ..

گفتم مثل یه گوز جنسی

سرش را خاراند و گفت ها همون.


منبع این نوشته : منبع

بهترین آن چیزی که نانا گفت دنیا

نانا نشسته بود روی مبل که زن هاشم گفت امسال باید روزه بگیره. به هیکل تارعنکبوتی دخترم نگاه کردم و گفته نه نمی‌ذارم. گفت چرا؟ گناهش گردن خودته، ها. می‌تونه..اینا که تا شیش خوابن بعد بیدار می‌شن افطار می‌کنن. گفتم برام مهم نیست. گردن کی باشه. دخترم کوچولو و لاغر و ظریفه..خود من از دوم دبستان روزه گرفتم و به نظرم کار مسخره‌ای بود. هی گرسنه‌ام می‌شد و هی تشنه می‌شدم و مجبور می‌شدم دور از چشم این و آن گاهی روزه را بخورم..که چی؟! دروغ گفتن و کلک زدن  رو از اون روزا یاد گرفتم.
پرسید: نماز می‌خونه؟ گفتم آره. دخترش پرید که چه نمازخوندنیه که موهاش بیرونه؟ خوب باید می‌گفتم به تو چه جنده دوزاری اما لبخند زدم و گفتم دوست داره بخونه می‌خونه دوست نداره حجاب کنه نمی‌کنه..
سعاد گفت گناهش گردن خودت.
گفتم باش.
بلند شدم رفتم چیزی بیارم که دیدم قدیسه خانم نانا رو گرفته که خاله کاری به مامانت نداشته باش فردای قیامت خودتی و عملت مامانت به دردت نمی‌خوره ها..
گفتم اینا رو بش نگو من این‌طوری تربیتش نمی‌کنم.
لحنم شاید تند و جدی بود که عقب نشست.
نه  دیگر این برای من شوخی‌بردار و غیرجدی نبود. این خط قرمز من است.
- هر وقت دلش خواس و تصمیم گرفت خودش حجاب می‌کنه، خودش انتخاب می‌کنه که داشته باشه یا نباشه.
همین‌قدر نیاز بود که سعاد عقب‌ بنشیند. بیشتر لزوم نداشت که برایش انرژی خرج کنم.
نانا خندید. شکمم را بغل کرد و تند تند بوسیدش.
گردنش را بوسیدم و به صورت سعاد نگاه کردم که خنده رویش ماسیده بود.
وقتی رفتند گفت ماما ضد استرسی..تو بهترین فیجت دنیایی.
نمی‌دانستم آن‌چه گفت چیست اما وقتی گفت جوابت مامانی و ساکت‌کننده بود و به‌ام گفت تو از فواید بغل کردن مامانی خندیدم.


منبع این نوشته : منبع
گفتم ,نانا ,سعاد ,گردن ,روزه ,گناهش گردن ,نگاه کردم

اتاق تاپ‌شلوارک

بعد وارد خانه شدیم. سعاد انگار روح دیده باشد پرید طرفم یهکل بدتر از من چاقالویش را انداخت رویم و من با وجود چاقالوگری اما تحمل وزن کسی را ندارم. این‌طوری بود که دلم خواست فحش بدهم چته پدرسگ؟

اما عوضش گفتم وااای چی شده و  دورش کردم و نفس کشیدم. گفت که خانه خیلی کار دارد. هنوز حتی پایمان را از چارچوی باغچه رد نکرده بودیم. کی رصد کردی؟ القصه که ظاهرا برایم دل می‌سوزاند.
ناراحت بود که خانه خیلی کار دارد. مرتب انگار چیزی را حفظ کرده باشد تکرار می‌کرد: واااای الان گریه‌ام می‌گیره خونه خیلی کار داره..خیلی کار داره...خیلی کار داره ...و می‌نالید دقیقا.

هر بار می‌گفتم آره خیلی کار داره..بعد رفتیم تو و گفت این حوض را کی درست کرده؟ گفتم سال. گفت اشتباه کرده. باید می‌گذاشت توی باغچه. باز کرد فواره‌اش را و آب پاشی شروع شد.
گفت نه خوب نیست. باید بیرون می‌گذاشتیدش. سال نگاهم کرد و لبخند زد و  سعاد جان، از این لبخند بغ کرد. بعد رفتیم تو. به در و دیوار نگاه کرد و گفت: واااااای چقدر در! این دسته‌های قدیمی چیه؟! اینا رو عوض کن...نو بگیر. درا رو هم ام دی اف بذار.

نگفتم از ام دی اف بدم می‌آید. دلم چوب واقعی می‌خواهد و حالا که پول چوب ندارم پس فلز می‌گذارم. نگفتم تازه من خودم را کشتم که دوتا از دسته‌های قدیمی را کارگرها بلند کرده‌اند. از این دسته‌های گرد فلزی خیلی قدیمی. اگر بتوانم گیر بیاورم حاضرم گران بخرم‌شان حتی. نگفتم همین درها را هم می‌خواهم من.
نگفتم که دیوار هال را نینداختم که دولاب از بین نرود. که در دولاب را مجبور نشوم بردارم.

گفت این دیوار چیه؟ برش دارید دل‌باز شه.
گفتم سال و بچه‌ها موفق نیستند و من خیلی اصرار نکردم. گفت اشتباه می‌کنید. گفتم ما را به اشتباه خود و خودت را به صواب خود واگذار.
بعد گفت گل‌خانه‌ی  کوچک را کمددیواری کنم و باز به بازویم آویخت و آه از نهادش برآمد:

وواااای خونه خیلی کار داره.

گفتم آره خیلی کار داره.

بعد اتاق‌های توی حیاط را دید و خیلی توی خودش رفت.

واااای چه خبره این‌همه حموم.

گفتم هر کدوممون می‌خوایم توی یه حموم جدا بریم حموم

گفت نه به نظرم سرویس فرنگی و روشویی رو بذار یه جا و نمی‌دونم چی رو..

گفتم باشه.

بعد گفت این اتاق برای چیته؟

گفتم کتابخونه شاید.

گفت نه بذارش برای ..

گفتم برای آویزون کردن تاپ‌شلوارک

که سال شنید و زود رفت بیرون.

خودش پرسید چی؟!

گفتم هیچی ..دیونه‌بازی...اتاق پروی تاپ‌شلوارک.

خندید و گفت وااای گفتم شهرزاد چی می‌گه..هیچ بلد نیستی ها..باید بیام کمکت تو چیدن...گفتم خدا بزرگه.


منبع این نوشته : منبع
گفتم ,خیلی ,نگفتم ,اتاق ,قدیمی ,دیوار ,دسته‌های قدیمی ,داره خیلی ,خونه خیلی ,خانه خیلی

زن هاشم را بردم خانه‌ی جدید را ببیند. توی مسیر که تاریک شده بود و چراغ‌های خیابان روشن نبود و من اصلا به این دقت نکرده بودم گفت:

تاریکه، پرته..ترسناکه.

می‌خواست خانه را ببیند و نمی‌شد از زیرش در رفت. اولش هم گفته بود بریم نمایشگاه. گفتم سال خیلی خوشش نمی‌آید..و لباسم مناسب نیست. گفت از لباس‌های خودش بپوشم.
مانتوی ماشی‌رنگی داشت که قشنگ هم بود کرد تنم و روسری‌ام را لبنانی بست و شلوار و چادر هم داد. شدم از آن مراواریدهای قیمتی  درون صدف. کمی فقط حجمش بالا بود نسبت به صدف دورش. این بود که این‌ور آن‌ورش بیرون زده بود ...این‌‌طوری بود که با هم راه افتادیم و شوهرش اصرار که با گوشی‌اش ازمان عکس بگیرد که لله‌الحمد سُعاد من را می‌شناسد این شد که گفت نه چه معنی داره عکس ما خانوما توی گوشی تو باشه؟

و به من نگاه کرد.

لبخند تایید آمیز و عارفانه‌ای تحویلش دادم و رفتیم طرف نمایشگاه که وقت نشد خوشبختانه و بعد رفتیم خانه را ببینیم.
موقع آمدن هم غزاله را دیدم که یک‌هو چیزی را لای لباس‌‎هایش قایم کرد. رنگش پرید و زود ازم پرسید: خاله اسمت چیه؟ گفتم. خاله فامیلت چیه؟ داشت رد گم می‌کرد. الهه‌ی حیله و مکر یعنی. خدای چیزهای ضایع. بعد که لب‌های براقش را دیدم فهمیدم رژ زده.
به قول سعاد شونیز تنش کرده بود حریر آبی و سفید و روسری ساتن قرمز با کفش قرمز  و کونش را یک‌وری داد با دهان نیمه‌باز و عین زن‌های تبلیغات معذرت می‌خوام و شروع کردند ازش عکس گرفتن.

از این‌که هیچ‌وقت اجازه نداده‌ام نانا با این صمیمی شود خوشحال شدم. گرچه نانا به اصرار من هم نمی‌توانست و نمی‌شد باهاش صمیمی شود.
بعد به بهار دختر بزرگ‌تر گفتم بهار خاله روسریت رو بردار اگه گرمته..کسی نیست.

سعاد لیوان چای را داد دستم و گفت نه ...بعد خندید انگار ذوق کرده باشد از چیزی.

-نه شهرزاد جون اتفاقا پیش پات تاپ‌شلوارک پوشیده بود  اما فکر کردیم شوهرت هم هست..منم اتفاقا تاپ‌شلوارک پوشیده بودم..غزاله هم...همه‌امون تاپ‌شلوارک پوشیده بودیم.

حرف "و" را بین تاپ و شلوارک حذف می‌کرد که احساس صمیمیتش بین این دو مهم پررنگ‌تر شود.
این‌طوری بود که ما در مسیر خانه قرار گرفتیم.

منبع این نوشته : منبع
پوشیده ,تاپ‌شلوارک ,گفتم ,خانه ,تاپ‌شلوارک پوشیده

توی حیاط خانه‌ی پدر سال گرم بود. زیر نخل‌ها با وجود سایه هم. مادرش ماهی‌ها را گذاشته بود توی جالی و به من گفت می‌تونی کباب کنی؟ یادم آمد توی خانه روی منقل کباب می‌کنم آن‌ها توی تنور.
اما سخت نبود..احساس کردم می‌توانم..گفتم آره و تورها را برداشتم..بعد سال را هم صدا زدم که بیاید کمک. این برایشان زشت است. که زنی مرد را صدا کند که کمکش کند.
سال آمد و ته دلم می‌دانستم بعدا تویش حرف درمی‌آید اما دیگر حوصله‌ی این چیزها را ندارم. این‌که مواظب باشم کسی به این آدم حرف نزند و من جایش زجر بکشم. گفتم تنور را روشن کن من سختم است. خم شد روشن کرد و بعد ماهی‌ها را چیدم توی تنور.
پیشم ایستاده بود و آفتاب از لای  سعف نخل تابیده بود توی صورتم. وقتی عرق را آرنجم پاک کردم از پیشانی چشم تنگ کرده ازش پرسیدم ب چی ماتت برده؟ تازه نامزد شدیم؟

گفت چشمات خیلی قشنگ شده تو آفتاب..یه کم روشن شده..بعد روش النگوهای داغ را بوسید و گفتم الان می‌بینن..دور باش..حوصله ندارم پدرت توی این سن و سال برایمان جلسه‌ی حجب و حیا بگذارد..
گفت چی‌کار کردم مگه؟

گفتم نمی‌دونم من..و ازش خواستم جالی‌ها را پشت و رو کند.

پشت و رو کرد و موهای دستش انگار جز جز کرد. فکر کنم من با آستین ساتنم دست می‌گذاشتم توی تنور. با النگوها.

سر بلند کردم و مادرش بالای سرمان بود.

- مگه خودت نمی‌تونی شهرزاد؟

- نه..گفتم بیاد کمکم

- ووووووی چه بوی مویی هم گرفته تنور..بذار ببینم...الهی ..موهای دستت سوخته سال...خوب شد آتیش نگرفتی ..
با سال خیلی کم‌تر از بقیه مهربان است. چون من سال را سحر و جادو کردم و دزدیدم.  یک‌بار که مادر سال و مادر من حرف‌شان شد مادر سال به مادرم با حرص و جوش گفت دخترت پسرم رو جذب کرد...سحرش کرد..جادوش کرد..
مادرم خونسرد دست روی سر خواهر کوچکه که اول دوم دبستان بود کشید و گفت آره می‌دونم..با چی و چطور. نه با همین ادبیات ما راستش رویم نشد بنویسم مادرم دقیقا چه گفت.
ادامه نمی‌دهم اما منظور مادرم سحر و جادویی از نوع دگر بود که ترجیح می‌دهم وارد مبحثش نشوم.

مادر سال عین همان تنور گر گرفته بود و مادرم گفته بود کدوم زنی مرد رو جادو نمی‌کنه مگه؟! هر زنی برا شوهرش جادوگره.

آن موقع‌ها فکر می‌کردم مادرم با سادگی این حرف را زده. گفته چون خودش در این زمینه روی پدرم تسلط داشت. الان می‌بینم نه خودم ساده بودم. مادرم از روی بدجنسی به مادر سال این را گفته بود چون می‌دانست دست مادر سال در این زمینه خالی است. با تمام  حس بدی که مادر سال به من داشت راضی نبودم مادرم این‌طور کنایه‌ایی به مادر سال بزند چون بعدش توی هر دعو مرافعه‌ای می‌گفت مادرت می‌گوید هر زنی برای شوهرش جادوگر است و های های گریه می‌کرد و من خر هم می‌رفتم سرش را می‌بوسیدم چون دلم برایش می‌سوخت.

البته خر چرا؟ واقعا بدبخت بود و دلم برایش می‌سوخت همین الان هم ببینمش که آن‌طور دل‌سوخته باشد و این‌ها می‌روم سرش را اممممممممممممم نمی‌بوسم. اما احتمالا دست بکشم رویش.
پوست ماهی‌های مسی‌رنگ شد النگو‌هایم دور مچ دستم را می‌سوزنداند. خیلی داغ شده بودند. گداخته.  مادر سال پارچه‌ای پیچاند دور جالی‌ها و بردنشان تو.
سر ناهار موقع کشیدن برنج سفید و سالادی که متشکل از گوجه و خیار بود و برای من عجیب بود اما به من مربوط نبود مادر سال جلوی پدر سال تکه خوبه را گذاشت و من برای خودم تکه خوبه را بردم.

پدر سال شروع کرد و گفت کی کبابش کرده؟ خوب شده...مادر سال گفت سال.

چیزی نگفتم و تیغ‌ها را جدا کردم. سرم پایین بود و با دست ماهی و حشو را قاتی برنج می‌کردم و می‌خورم..پدر سال گفت باریکلا شهرزاد ..شروع کرده و هیچ حواسش نیس به شوهرش که خورده یا نخورده..
با دست تمیزم زدم توی صورتم و گفتم ای وای ! نخوردی تو سال؟!..نمی‌دونستم ..من گشنه بشم دیگه هوس حواس نمی‌مونه برام..موقع کباب کردن ماهیا بوش می‌خورد دماغم و دیگه کم مونده بود غش کنم..از حال رفتم راسش و سال من رو گرفت..

به سال نگاه کردم که خندید و سرش را انداخت پایین و ماهی‌اش را با دستش قاتی برنج کرد.
برادر بزرگه گفت حالا سال کباب کرد یا زنش؟

مادر سال گفت سال کباب کرد ..بی‌چاره موهای دستشم سوخت..
تو دلم گفتم مثل بعضی جاهات و لقمه‌ی سوم را گذاشتم دهانم و گفتم دست سال درد نکنه..خوشمزه شده..یه کم بو موی سوخته می‌ده اما من که دوس دارم موهای شوهرمه ..دردشم می‌خورم

جاری کوچکه گفت اوووووغ ...حالم بد شد و دیگر نخورد.

پدر سال لیوانش را گرفت طرفم که یعنی آب بریز. آب ریختم..

- بخور دیگه دختر..لوس می‌کنه خودش رو...
جاری کوچکه غری زد که نشنیدم..مادر سال گفت خوب کباب نشده..سبزی‌اش آب انداخته.

گفتم سال سعی کرد اما..

- خو چون کار زن‌هاس، نه...کار مردا نیس...
فکر کردم اگر الان لقمه بگذارم دهان سال چه می‌شود؟ وییییهوااااا. چه شود. کن فیکون. فکر کن سر سفره با دست لقمه بگذارم دهان پسرشان. ولش کن نمی‌ارزد. حوصله هم ندارم. حداقل الان.

مادرش یک تکه گذاشت جلوش و گفت بخور تا تمام نشده. من بشقابم را تمام کرده بودم و رو به مادر سال گفتم باز برنج هست؟ گفت ها..گفتم یه کم دیگه.

برایم کشید.
نانا و بن ادای خوردن در می‌آوردند.

ظرف‌ها را که جاری کوچکه می‌شست من دست‌هایم را با صابونی عطری شسته بودم و مسواک می‌زدم. از اتاق آخری که رد شدم کیفم را بیاورم که تویش آدامی نعنایی بود صدای مادر سال را شنیدم که به مهین - یکی از جاری‌ها- می‌گفت والعباس ساحرته..با کی بودند؟ چرا گوش‌هایم تیز است؟ یا حواسم جمع بوده بشنوم...این یا آن رفتم پیش سال که پیش برادرهایش دراز کشیده بود و سرشان توی گوشی بود. آدامس گذاشتم دهانش و توی گوشش گفتم والعباس ساحرتّک.

دور از چشم برادرش دستم را بوسید و مادرش دم در هال آمده بود.

دید؟

نمی‌دانم.

چای که می‌ریختیم عصر برای مردها پدر سال قاشق توی استکان کمرباریک گرداند و گفت دیگه هیچ‌کدوم‌تون بدون عبا نمیاید این‌جا..شنیدید؟ شیخ نوری میاد دم در...هی یکی بدون عبا میاد هی یکی بدون عبا می‌ره..عبایی...چادری...طرگاعت ابوی رو سرتون باشه...شنیدید؟

محکم گفت و مهین که مانتویی است و وکیل و از این حرف‌ها باشه نگفت. جاری کوچکه به زور چادری است من هم خانه‌اشان عبا سرم می‌کنم چون حوصله ندارم زر مفتی بشنوم که جوابش را ندهم. اگر بخواهم بدهم دعوا می‌شود و زندگی با سال به کون سیاه سگ جهنمی تبدیل می‌شود.

برای سال چشمک زدم.
مادرش گفت اینا رو باید به شوهراشون بگی حاجی...شوهرا باید به زناشون بگن..

- من پسرم دارم؟ خاک تو سر من

و زد توی پیشانی‌اش...

به شش‌تا پسرش که سه‌تاشان بدون زن‌هایشان آمده بودند اشاره کرد:

- یکی از یکی ...بعد انگار چیزی را از لای پایش بکند چیزی نامرئی را پرت کرد و گفت: بِکَنینش بندازین دور بابا.

پسرها سرها پایین خندیدند...سال بلند شد وضو بگیرد. مهین اخم کرده بود  بیشتر چسبید به مادر سال. مادر سال دوستش دارد. خیلی به‌اش پول می‌دهد.

 چایم را خوردم...
بیرون عصر شده بود زیر نخل بد نبود نشستن

سال  لب حوض گوشه‌ی حیاط وضو می‌گرفت مادر سال گفت آروم رو دستت بکش سال...دردت نیاد.

مرده بود که پدره بپرسد چی شده.

پرسید.

- داشت ماهیا رو کباب می‌کرد دستش سوخت.

به دستم دست کشیدم و به جاری‌ کوچکه از دور نشانش دادم که چون خنده‌اش گرفته بود پشت کرد.
- دختر چرا شوهرت ماهیا رو کباب کرد؟..نمی‌تونی مگه؟

تند و دستوری.

پدرش پرسید.

- نه والا نمی‌تونم.

- چته؟

- می‌سوزم..

- ها یعنی پسرم بسوزه. تو نسوزی

چیزی نگفتم.

سال آمد نماز بخواند. معجزه می‌شد سال دهان باز کند و بگوید خودم خواستم کمکش کنم..یا اصلا حالا چی شده مگه..زنمه..دلم نمیاد بسوزه..

هیچ.

با سر پایین رفت مهر گذاشت روی موکت گوشه‌ی حیاط.

مادرش جلویم چای گذاشت.
گفتم من روی منقل کباب می‌کنم توی خونه‌امون..

چایم را خوردم. خیلی تیره بود. تلخ. یک قاشق شکر ریختم.

پدرش گفت اشکال نداره...ولی یاد بگیر.

- باشه

سال قنوت کرده بود که وقتی داشتم رد می‌شدم بروم عبایم را بیاورم که کم کم برویم پر عبا را روی سرش کشیدم. زیر عبا قنوت کرده بود حالا...

- ای وای ببخشید...چادر نماز برای چیته تو...

توی دلم گفتم به قول بابات ببر بنداز دور بابا.

مادرش گفت می‌رید؟ پدرش گفت می‌رید؟
گفتم می‌خوام برم پیش شیخ سلمان..

- برای چی؟

این را مادرش پرسید.

- برا خونه جدیده...دعا ببرم..گفتم توش سحر و جادو نباشه

مادره تکان خورد. یعنی که بله جادوگر خانوم می‌دونم کارت همیشه با ایناست. سال نماز خوانده بود.

- شیخ سلمان؟

پیراهنش را پوشید.

از پشت عبا زود چشمک زدم ...چیزی نگفت.

مادرش گفت قرآن بخونید تو اتاقا...دعا...اینا خرافاته.

پدرش تاکید کرد.

بعد گفت ملایه(زن دوم) خوب ادعیه‌ایی بلده.

مادر سال گفت نه..برای چی؟ خودشون سواد دارن..می‌خونن تو اتاقا تمام می‌شه.

موقع برگشتن توی ماشین سال گفت ولک شیخ سلمان دیگه کیه؟

- همونی که مادرت فکر می‌کنه رفتم پیشش برات جادو درست کردم..

مرض داری دامن بزنی به این اعتقادش؟

- ها خیلی.

بن گفت من متوجه شدم مامان عمدا گفت

نانا از پشت بغلم کرد.

به دست سال نگاه کرد. کمی نوک موهای دستش سوخته بود. دست کشیدم روش.

- درد داشت؟

- نه بابا

- انگار کونت سوخته بود حالا...انگار با کون ماهیا رو گذاشتی تو تنور نه دست..اون‌قدر بزرگ شد قضیه..

- ولش کن..دیگه باید عادت کرده باشی

شاید.

شاید عادت کرده باشم به بزرگ شدن بعضی چیزها. اما به دفاع نکردنت ازم نه. دوست دارم هنوز...این‌طور وقت‌ها چیزی بگویی.

اما نمی‌گویی.


منبع این نوشته : منبع
مادر ,گفتم ,کباب ,مادرش ,کرده ,مادرم ,جاری کوچکه ,لقمه بگذارم ,بگذارم دهان ,قنوت کرده ,عادت کرده

الصدمه

چند سال پیش، رمضان، ام بی سی برنامه‌ای به نام الصدمه پخش می‌کرد. تعریفش را توی لینک می‌شود ببینید. فارسی‌اش نبود. القصه این‌که در این برنامه که در اکثر قریب به اتفاق کشورهای عربی پخش شد.
در یکی از برنامه‌ها دختری از امارات که نمی‌دانم کدام امارتش بود دقیقا، یعنی یادم نمانده، رفتار ناشایستی ازش سر می‌زند. شاید مثل سر مادرش داد و بیداد می‌کند در ملاء عام یا با خدمتکارش بدرفتاری می‌کند یا با شوهرش یا مادرشوهرش یا با یکی از توریست‌ها..یادم نمانده. اما این مهم نیست مهم این است که خودم آدم‌ها از تبعه و شهروند و توریست می‌آمدند به‌اش می‌گفتند خانم خوب نیست این رفتار ازت سر بزنه تو دختر شیخ زایدی..دختر این خاکی..
محبت و احترام و قدردانی بود که از حرف‌هایشان نسبت به کشورشان و شیخش و خدماتی که به‌اشان ارائه داده بود را حس می‌کردی. خوب حتما سیستمشان مثل هر چیز دیگری در این دنیا مشکلاتی دارد. نقص‌هایی دارد.. تجاوز و تعدی‌هایی دارد اما حرف من از احساس تعلق  و دوست داشتن است که به آدم دلگرمی و حس امنیت می‌دهد. ریشه‌اش را حس می‌کند که از جوی خاندانش از اصل و نسبش آبیاری شده نه که قطع شده. خودش را بی‌ارزش حس نمی‌کند که در اثر همین بی‌ارزشی به خاکش و مسئولین خاکش و رئیس جمهورش و هر که و هرکه فحش بدهد.

کاری که مثل آب خوردن امشب اتابک انجام داد.

من داشتم برعکسش را فکر می‌کردم. تصور می‌کردم. تجسم می‌کردم که دوربینی مخفی بوده و در برنامه‌ای که اسمش شوک بوده مثلا در ایران  و البته تلویزیونی انترنتی پخشش می‌کند نه دولتی..زنی دختری مرتکب اشتباهی می‌شود. داشتم فکر می‌کردم چند نفر از آدم‌هایی که می‌آمدند به‌اش به فرض تقریبا محال تذکر بدهند به‌اش خواهند گفت:
آبروی دولت و حکومت ما را با این کارهایت نبر. تو دختر فلان کسی..تو دختر ایرانی..تو دختر بهمان کسی...بهمانی پدرمان است..زشت است و باعث سرافکندگی که اسم فلان آدم و بهمان کس‌مان به‌خاطر این عمل بد و زشت بود تو لکه‌دار شود. به‌خاطر کشور و وطن‌مان به‌خاطر احترام به خودمان و عادات و تقالیدمان..
حتی تصورش در وهله‌ی اول می‌خنداندم...و بعد می‌تراسندم.

این‌که اصلا به ذهنم کسی خطور نخواهد کرد و البته به حق که بخواهد برای آبروی دولتی..حکومتی..آدمِ سیاسی‌ایی اهمیت بدهد..چرا؟ چون محبت و روابطه‌ی عاطفی نیست بین مردم و طرف مقابل...چون اعتماد سلب شده..چون مردم همیشه حس می‌کنند حق‌شان داده نشده..ازشان دزدی شده...سرشان کلاه رفته و واقعا هم همین‌طور است..چون اگر حسی است از روی حس اممتنان و تشکر و قدردانی نیست، اکثر قریب به اتفاق اگر افکار و منش‌شان به منش دولت و حکومت نزدیک باشد و دلبستگی‌شان به طبع احساس‌شان به‌خاطر همین باشد..جز این من که ندیدم کسی از ته دل به‌خاطر مسئله‌ای اتفاقی رویدادی چیزی احساس هم‌دلی و همسویی داشته باشد با این جریانات.
ما راضی نیستیم. حق هم داریم. اما حیف است.
دلم خواست راستش.
الصدمه در عربی به معنای شوک و تکان خوردن و ایست بعدی احساس است.الصدمه برای من این بود. همین تجسم و نتیجه بود.


منبع این نوشته : منبع
به‌خاطر ,دختر ,می‌کند ,الصدمه ,می‌کردم ,همین ,می‌آمدند به‌اش ,اکثر قریب

عصر اتابک زنگ زد به سال یا برعکس. سال زنگ زد به اتابک و گفت کجایی؟ اتابک گفت شهر. سال پرسید چه خبره؟ گفت فلانی آمده. سال گفت واقعا؟ او هم ناسزایی گفت و خندید.

- ... گی خَرد..اومده چه کنه؟!

سال سری تکان داد و پرسید خودت رفتی چه کنی؟ گفت رفتم برای خانه قرنیز بخرم..سال گفت اوضاع چطوره؟ بنایی چطور پیش می‌ره؟

اتابک گفت: دِلته بذا منه کُومت.

یعنی قلبت را بگذار توی شکمت. خیالت راحت باشد.
سال سرش را

 گذاشت روی پایم و خیالش راحت شده بود لابد که زود خوابش برد.


منبع این نوشته : منبع
اتابک

از وقتی بچه بودم ابزار را دوست داشتم. جعبه ابزار را هم. مثلا یادم است وقتی توی بغل پدرم بودم می‌گفتم بگذاردم زمین. می‌رفتم طناب ببینم. یا پیچ گوشتی و از این حرف‌ها.

گاهی وسایل سال را می‌بینم حالا. کاتالوگ‌ها را. چقدر دوست‌شان دارم. هزارتا پیچ‌گوشتی و انواع انبر و آچار.

یکی دوتایش نمی‌دانم اسم‍‌شان چیشت اما به نظر خشن یا تخس می‌آید. بعضی‌ها پرادعایند. بعضی‌ها موذی. بعضی‌ها..یکی دوتایش را بیشتر دوست دارم. چکش را دوست دارم.

دم باریک را

سیم چین را.

این‌ها را خیلی دوست دارم. به سال گفتم کاتالو‌گ‌هایش را بیاورد وقتی حالم گرفته نگاهشان کنم.
به نظرم خیلی قشنگند.



منبع این نوشته : منبع
دوست ,بعضی‌ها ,دوست دارم

همیشه فکر می‌کنم این گیاهان گل‌خانه‌ای که می‌خریم یا گیاهان وحشی حتما جدی داشته‌اند در دنیای قدیم. فکر می‌کنم انواع گیاهان چطور انواع گیاهان شدند؟ اولش چند گونه‌‌ی محدود بودند بر طی سال‌ها بر اثر عوض شدن اقلیم و آب و هوا تغییر شکل داده‌اند یا از همان اولش انواع گونه‌های درختی و گل و گیاه و علف و چمن یک‌هو با هم رشد کردند؟
اولش گیاه‌ها چقدر قد داشتند؟ لابد من زیر پای یک ماموت له می‌شدم...نه چرا باید له می‌شدم.

شاید می‌چسبیدم به در غار..

نه حوصله‌ام سر رفت.

نمی‌خواهم در مورد زمانی بنویسم که ممکن بود توی غار باشم. بوده باشم. همه چیز چطور بود. حتی زمان شاهانی که می‌خوانیم در موردشان. آب لابد زلال بود. چون کارخانه این‌ها نبود.

از طبیعت چیز زیادی نمانده. نه نمانده. کاش آدم مثل یک پرنده‌ی بزرگ و عظیم الجثه یک بال بزرگ داشت یا یک چیزی توی گردنش و پهنش می‌کرد روی زمین. همه‌ی گیاهانش را گردگیری می‌کرد و به‌اشان آب و کود می‌داد و زمین سبز می‌شد. بعد ابر شکل می‌گرفت و باران می‌بارید و همه جا..

اما وقتی همه چیز باشد انسان فاسد می‌شود. یک مستند دیدم در مورد آب آن‌جاهایی که زندگی سخت‌تر بود مردم فقط زندگی می‌کردند. اما جاهایی که کمی آب بود مردم جشن‌های عجیب می‌گرفتند و آدم‌های برای آن‌جایشان در هم می‌لولیدند. حوصله‌سربر.

اما جاهای دیگر را نشان می‌داد. شهری در آمریکا که شب و روز فواره‌های خیلی خیلی خیلی بزرگ داشت. انگار همه‌ی آب دنیا را آن‌جا ریخته باشند. اما به نظرم این‌طور نیست. حتما این‌طور نیست که تقصیر آن شهر باشد که آب کم شده.

نه.

ما هم بد و زیاد و مسخره مصرف می‌کنیم. تازگی‌ها به خودمان آمده‌اییم. تازه نیامده‌اییم. هنوز هم نیامده‌اییم.
وقتی باد می‌شود و ابرها به هم می‌خورند فکر می‌کنم اولین رعدوبرق دنیا چطوری بود؟ چقدر عظمت داشت. جانورانی بوده‌اند که از شنیدنش بترسند؟!..
هنوز به چیزهای بدیهی دبستانی فکر می‌کنم.

آدم‌ها از میمون‌ها شکل گرفته‌اند یا از بابایشان آدم؟

به نظرم هر دویش می‌شود. اما از هر کدام بوده باشند خدا حتما وجود داشته.

یعنی از میمون‌ها هم باشند همین‌طوری الکی نبوده.

خوب چیزهای دیگری هم هست.چیزهای حال به هم زن.

مثلا ماهی اولش قورباغه بود. یا حتی آدم‌ها اولش ماهی بوده‌اند. وقتی ماهی می‌خورم پس دارم قورباغه یا آدم می‌خورم.

یا وای بع بعی. بع بعی‌های خوشمزه. که توی کباب مرده را زنده می‌کنند. چطور می‌شود باور کرد که اولش تمساح بوده‌اند؟ یا شبیه نوه‌‌ی تمساح‌ها یعنی مارمولک.

توی یک تست روانشناسی که دادم من از تمساح بیشتر از همه می‌ترسیدم و بدم می‌آمد.

گفتند دلیلش این است که از آدم‎‌های سنگ‌دل و بی‌رحم و قسی‌القلب نامهربان و تندخو و خشن و سرد آسیب دیده‌ام. خوب دروغ چرا؟ بله. من تمساح‌های زیادی توی زندگی داشته‌ام.

و جالب است که دو عدد از این تمساح‌ها وقتی کمی کونشان گذاشته بودم به من گفتند تو؟! توی مارمولک توانستی این بلا را سر ما بیاوری؟

خوب چرا ناراحت می‌شوید. توقع نداشتید یک مارمولک بتواند یک تمساح را کون بگذارد، نه؟

متاسفم اما گاهی واقعا همین‌طور است.

مهم نیست این‌ها. شاید دلیل نفرتم از مارمولک‌ها این چیزها باشد.

حرف دیگری ندارم فعلا. امشب کتاب را تمام می‌کنم و روز و روزگارم خوش.


منبع این نوشته : منبع
می‌کنم ,اولش ,می‌شود ,گیاهان ,ماهی ,چیزهای ,این‌طور نیست ,خیلی خیلی ,بزرگ داشت ,انواع گیاهان

لابد زمین یک جاده است که آدم‌ها ازش می‌گذرند و عادی می‌شود..چه فکرهایی توی سرم می‌آید..مثلا فکر می‌کنم به آن جاده‌ای که ازش زیاد گذشته‌ام که عادی شده برایم..برای خانه‌های اطراف..اما اولش برایم غیرعادی بود..هرجای دنیا برای ساکنینش شاید عادی باشد..برای همین زمین کوچک است..برای تشابه این احساسات در آدم‌ها..

محیط زیست..چه به‌اش فکر می‌کنم..وقتی کار می‌کنم..چرا نابود شده و دارد می‌شود؟ به‌خاطر زیاده‌خواهی آدم‌ها..تولید بیشتر..سود بیشتر..همه‌اش به زمان دایناسورها فکر می‌‌کنم..جنس خاک چه بود آن روز..اما آن روز بلایای زمینی چرا پیش می‌آمد؟ مثلا چرا طوفان می‌شد یا باران می‌بارید یا خیلی سرد می‌شد و همه چیز می‌مرد...؟ چرا حالا بلایا بیشتر برای دست بردن انسان در طبیعت است..قبلا چه...فقط به خاطر خواست کسی؟ نیرویی؟

بعد به چیزهای دیگر هم فکر می‌کنم مثلا دیروز یک خانه‌ی زنبور دیدم..کندویش توی اتاقی که قرار است بعد بشود اتاق خوابم افتاده بود..همه‌ی خانه‌ها اندازه‌ی هم و اضلاع اندازه و شکل هم. خیلی خیلی عجیب بود. یک زنبور چطور می‌تواند بنایی باشد این‌همه ماهر. همین حشره‌ی کوچک پرواز کننده که نیش می‌زند. تازه زنبور وحشی بود نه زنبور عسل و خانه‌اش گِلی. آن اشکال را با گل و خاک درست کرده بود. چه معماری. واقعا چه معماری.
خانه را به سال نشان دادم و گفتم: ببین. ببینش. خدا هست.


منبع این نوشته : منبع
می‌کنم ,زنبور ,خیلی ,مثلا ,عادی ,آدم‌ها

مثل برگی خشک قرار گرفته بر سیمان لبه‌ی حوض در مرداد ماه وقتی دچار شکست عشقی شدی و قطره آبی رویش چکیده.

اتابک زنگ  زد که بپرسد سرامیک برای خونه‌ی روستایی چی بگیرد؛ به سال زنگ زد و صدایش رو می‌شنیدم. بار آخر رفتم خانه را ببینم دیدمش. پت و پهن با صدای زیر زنانه. جیغ جیغو.
مخصوصا موقع خنده.
ما را برد خانه‌اش و وقتی زنش نگاه متعجبم را دید به درودیوار خانه‌اش که هیچ خوب نبود با توجه به این‌که اتابک بناست و کارش هم خوب است، گفت که مال ده سال پیشه. او موقع بلد نبی.
حالا اتابک بلد شده دیگر.
برای همین زنگ زد به سال که بپرسد چی بخرد سرامیک.
به سلیقه‌اش اعتماد نداشتم و  اصلا نمی‌شد صبر کند که خودمان برویم بخریم. وقتش را.. توانش را....زمانش را..نمی‌شد..گفتم سفید ساده بخرد.
صدای خنده‌ی جیغش رو می‌شنیدم که به سال می‌گفت ای زن ذلیل . بلند می‌خندید.
 سال به‌خاطر زنگ خنده‌  و جیغ صدایش یا به‌خاطر حرفش عاقلانه سر تکان می‌داد و می‌گفت: بابا می‌خواد توش زندگی کنه دیگه..باید انتخاب کنه..فکر کردم چرا دارد توضیح می‌دهد آخر؟ دفاع از خود؟ رفع اتهام؟ او هم ته دلش به حرف این بنای مهربان و شوخ و بی‌سواد و سنتی‌فکر اعتقاد دارد؟ ذلیل من است که زنش هستم؟ ضعیف است در برابرم؟ غصه‌ام گرفت. دوست نداشتم این باشد در مقابلم. یا این‌چنین حسی داشته باشد یا هر چیزی که باعث می‌شود در برابر کسی که به مراتب و درجات ازش پایین‌تر است از لحاظ علم و دانش از خودش دفاع کند و ...شاید مردها ته‌اش مرد باشند فقط...شاید هم این فقط شوخی‌ایی است مخصوص مردها و من سخت می‌گیرم..
نمی‌دانم اما گفتم سفید ساده. برای حمام هم وقتی گفتم مشکی ساده جیغش درآمد. زنگ تیز اعتراض‌آمیز توی صداش را بلند شنیدم. بلند. که نه..مگه می‌شه؟ حموم؟ مشکی؟
مردد بودم بین مشکی و سفید و وقتی فکرش را کردم که این نگران نتیجه‌ی کارش ست که تبلیغ است برای در منطقه  و سال موافق نبود و ذهب هم نظرش این بود که مشکی نباشد  بهتره گفتم  پس خوب سفید.
اما لطفا ساده. بدون نقش و نگار. با تشکر.
که باز صدای خنده‌ی اتابک بلند شد. کف حموم هم گفت شطرنجی گرفته.
وای ..خوب حس فیلم‌های مزخرف لینچ را به من می‌داد. مخصوصا کونت را با من بر آتش بنه:  Twin Peaks: Fire Walk with Me
که هزار سال پیش دیدمش و هنوز حس بد پس از دیدنش از وجودم رخت برنبسته.
یک‌جور حس وجود داشتن در فضای موذی غریب بر من القا می‌کند.
به سال گفتم خودمان برویم و همان موقع پشیمان شدم. حس این‌که کلی بکوبم تا سرامیک انتخاب کنم برایم طاقت‌فرسا بود. صدای خنده‌اش می‌آمد هنوز که می‌پرسید چه رنگی می‌خواهیم بکنیم؟
گفتم بگو رنگی خنثی. مثلا خاکستری کم‌رنگ یا یک‌جور خاکستری که رنگ برگی خشک قرار گرفته بر سیمان لبه‌ی حوض در مرداد ماه وقتی دچار شکست عشقی شدی و قطره آبی رویش چکیده باهاش قاتی شده.
سال گفت حالا دست نگه دارد برای رنگ.
بعد که قطع کرد خواهرم گفت چرا رنگی روستایی نمی‌زنی؟ مثلا آبی. یا از آن سبزهای آشپزخانه‌ای. دیدم فکر خوبی است. یا حتی فکر کردم می‌شود آشپزخانه را زرد صابونی کرد.
بعد دیدم حالا وقت هست برای رنگ..
بعد امشب اتابک عکس آشپزخانه را از گوشی کسی فرستاد. خودش واتساپ داشت اما گمانم خانم بچه‌ها مچش را گرفته یا چیزی در این مایه که دیگر ندارد. خانِ غیر زن ذلیل بزرگ.
خوب شده بود. سفید بود سرامیک‌ها. درست است که براقی و درخشش تویش را دوست نداشتم اما خیلی خیلی بهتر از تصورم بود. فقط جیغ زدم سال بندکشی‌اش را تویش آینه بکار نبرد دخیلت. عشق صاحب‌خانه‌هایی که رفته بودم آن اطراف. این را دیگر نمی‌توانستم تحمل کنم. بین سرامیک‌ها یک ردیف آینه‌ی باریک بود که من را یاد کبابی‌های بدکباب می‌انداخت.
سال گفت باشه بابا..آینه کجا بود.
بعد چون بار آخر به طرزنامحسوسی کمی خودم را لوس کرده بودم اتابک شیر شده بود و کل نهال‌ها را کاشته بود. نگران بودم..
به ترتیب کاشته؟
درست کاشته؟
درخت گلابی رئیس مسترابی را نکند واقعا به شوخی‌ام دقت کرده باشد در این رابطه و بغل دستشویی کاشته باشد؟
آخر گفته بودم دستشویی برود ته ته ته ته حیاط. نمی‌خواهم حتی یک ذره بو یا حال و هوایش بیاید تو. خود اتابک می‌گفت دستشویی باشد پشت. پشت آشپزخانه. حتی تصورش تنم را می‌لرزاند. من روبروی پنجره مشغول استفاده از هوای خنک باشم و بوی روح‌انگیز دستشویی‌های روستایی که چاه‌هاشان همان اطراف است بخزد توی دماغم و روی اعصابم را خش بیندازد.
سعی کردم حدس بزنم آن نهال‌های باریک چه بودند. چی را کجا کاشته.
اما یک مردی که موهایش را سعی کرده بود خیلی شهری شانه کند به من گفته بود برایم افرای قرمز پیدا می‌کند.
واقعا؟
می‌شود؟
یعنی واقعا می‌شود؟
نمی‌دانم. فعلا اتابک گفته هر کس را زیاد درخت بکارد جریمه می‌کنند برای بی‌آبی و ممکن است شامل حال من هم بشود که مهم نیست.
به‌هرحال دلم خواست سال را بغل کنم امشب و بپرم توی هوا که موفق نشدم و خوابش برد و من باز رفتم سراغ گوشی‌اش که عکس‌هایی که اتابک فرستاده بود را مرور کنم.
زندگی زیباست ای زیباپسند.
زیباست مثلِ یک‌جور خاکستری که رنگ برگی خشک قرار گرفته بر سیمان لبه‌ی حوض در مرداد ماه وقتی دچار شکست عشقی شدی و قطره آبی رویش چکیده باهاش قاتی شده.

منبع این نوشته : منبع
اتابک ,گفتم ,صدای ,ساده ,عشقی ,قطره ,وقتی دچار ,دچار شکست ,شکست عشقی ,رویش چکیده ,سیمان لبه‌ی ,رویش چکیده باهاش

سال در مورد جستارهایی در باب عشق می‌گه:

دیگه خیلی داره فلسفی‌اش می‌کنه.

می‌گم خوب فلسفیه دیگه.

می‌گه باید یه اتفاق رو تحلیل کنه، نه که یه تحلیل رو اتفاق کنه.

می‌گم آها،  الان تو فلسفه نبافتی یعنی؟

می‌گه نویسنده که داستان تعریف نمی‌کنه، داستان تعریف کردنش بستریه که به‌واسطه‌اش حرفای روانشناسی و تحلیلاتش رو بگه، در فصل‌های اول این دیده می‌شه اما در فصل‌های آخر تحلیلات و حرفای غیر روایتیه که کنارش چند خط قصه هست.

خسته‌کننده‌اس.


این سخنان سال در باب جستارهایی در باب عشق آلن دوباتن عزیز می‌باشد.


منبع این نوشته : منبع
داستان تعریف

مهر گذاشته بودم نماز بخونم که موسیقی ترانه‌ی یا رایح رشی د طه نواخته شد..دیدم دستام ضربه‌دری هم گره خورد و رقصم شروع شد.

رفتمـ النگوهای فنری رو اوردم کردم تو مچ پام..شد خلخال..چادر نماز نازک هم حریر سبز رقص اندلسی..در پیشگاه خلیفه..

فقط مو نداشتم که گذاشتم به حساب تنبیه خلیفه، سرم رو تراشیده بود که جذابیتم رو ازم سلب کنه و دیگه نظر درباریان رو جلب نکنم، غافل از این‌که تازه جذابیت کنیز بیشتر می‌شه

اسمم رو درباریان گذاشتن حلقاء.

زن مو تراشیده. سر تراشیده.

یکی از اندلسی‌ها داد زد.:

هولی..هولی..

می‌دانستمـ از عرب‌ها یاد گرفته که در هنگام شادی داد می‌زنند الله الله..

یک حلقه به گوش دارم و شور زیاد به دل

ترانه تمام شد.

اقامه بستم.


منبع این نوشته : منبع
تراشیده

*خرمشهر اردیبهشت۹۷ در اشغال عراقی ها*





*سکانس اول:بازار ماهی فروشان خرمشهر*




باشور و اشتیاق مانند اکثر جمعه ها که به بچه ها قول ماهی خوردن داده بودم وارد بازار ماهی فروشها شدم.ازدحام نامتعارف جمعیت و چهره های ناشناخته انها تعجب برانگیز بود.


*اقا ببخشید صبور کیلوچند؟*


*قابل نداره خانم۸۵۰۰۰تومان*


غرفه کناری

*اقا حلوا سیاه کیلوچند؟*


مرد ماهی فروش سرگرم شمردن دلارها و دینارهای مرد عراقی بود که ماهیهایش را خریده بود و مرد عراقی هم با چهره ای بشاش در حال آماده کردن صندوق کائوچوبی برای بردن ماهی هایش بود.

صدایم را کمی بلند تر کردم و از ماهی فروش پرسیدم: *اقا پرسیدم حلواسیاه کیلوچنده؟*


*ماهی فروش که تازه متوجه حضور من شده بودگفت: ۴۵۰۰۰ تومان*


*گفتم:عامو هفته پیش ۱۸۰۰۰ تومان بود چی شده اینقدر گرون شده؟*


*گفت:نمیبینید امروز مشتری عراقی زیاده؟*



داخل بازار هرچه گشتم ماهی ارزان کمتر از ۳۰۰۰۰ تومان پیدانکردم .حتی قزل الای پرورشی هم در بازار نبود.

اما تا دلتان بخواهد صفا و شادی در دل ماهی فروش ها بود که ماهی هایشان را با قیمت بالا با دلارو دینارهای عراقیها عوض کرده بودند.


*اما به چه قیمتی*


*به قیمت دست خالی برگشتن خانواده های خرمشهری از بازار ماهی فروش ها*



*خرمشهری های همیشه مظلوم*



بالاخره هم مرغی خریدم برای بچه ها مرغ سرخ شده به جای ماهی سرخ شده دادم و به بچه هایم گفتم بخورید به سلامتی عراقی ها و چشمتان را ببندید و تجسم کنید که ماهی میخورید که همین مرغ هم دست کمی از ماهی ندارد و یک مرغ ۲۷۰۰۰ تومان شده ...



*ادامه دارد...*



 

*رقیه جعفری فعال اجتماعی خرمشهر*


منبع این نوشته : منبع
ماهی ,بازار ,عراقی ,تومان ,ماهی فروش ,بازار ماهی

دیشب یک دعا خواندم.

کتاب بغل تخت را باز کردم که خواندمش. تازه وسط خواندنش بود که دیدم بالای صفحه نوشته شده کمیل. اما این‌ها مهم نیست. یک چیزی داشت که این‌طوری بود.

می‌گفت من بر عذابت صبر می‌ورزم اما بر ندیدنت و فراقت چطور؟!

خوب دقت کردم دیدم آدم بر عذاب ممکن است صبر کند اما ندیدن و فراق بدتر از عذاب کشیدن از اذیت و آزارهای کسی است که آدم دوست دارد. یا این‌که تو از مهربانی‌ها و نظر مهر آن کس که دوست داری محروم شوی.

انگار تحمل شکنجه و این‌ها از این راحت‌تر است. گویا راحت‌تر است. آن‌طور که نوشته شده بود راحت‌تر است.
سال ِ سال‌های قدیم را یادم آمد که وقتی اذیتم می‌کرد از او به او پناه می‌بردم اما وقتی که نمی‌دیدمش یا می‌رفت و برنمی‌گشت...

آه!

چه کوچک و ضعیف بودم و چه گناه داشتم.

اما به جایی می‌رسد که مشاور ازش تعجب کند و گله کند که چرا شش ماهی که رفتی آن‌جا از دردهایت بگویی...دردهای عجیبت و این‌ها یک‌بار حتی گریه نکردی..این عجیب نیست؟

عجیب نیست که داری از دردهای عجیب و غریبت طوری حرف می‌زنی که انگار داری دستور غذا می‌دهی..؟ که وقتی تو را در موقعیت درد پرت می‌کند برای زدن کسی هیچ خشمی، هیجانی، حسی در تو نیست.
آیا تمساح شده‌ای؟

نه.

اما خوب باید برای مشاور بگویم که این‌هایی که دارم می‌گویم به تو قبلا نوشته‌ام. زهرش را گرفته‌ام...و این‌که اگر من هم مثل بقیه‌ی مراجعه‌کننده‌ها نباشم شاید و شاید و نه حتما، شاید برای این باشد که آن شب و شب بعدش روی تخت بیمارستان دیگر دردهای قبلش درد نشد و دردهای بعدش هم درد نشد.

زخمم از ابتدای زندگی‌ام روی این خاک و زیر این آسمان تا این لحظه یک خط ممتد بوده که آن شب و شب بعدش به عمیق‌ترین نقطه‌ی خودش که رسید وقتی خوب آن زخم باز درونش کاویده شد و بلورهای نمک رویش ذوب شد..

بعدش.

بعدش درد شد آن زنی که روی نیمکت روبرویی نشسته بود و منتظر بود بمیرم...زنی که رد فاصله‌ی بستن چشم‌هایم روبرویم نشسته بود ..زنی با دیگرانی که قوطی بر زانو منتظر بودند بمیرم.

خواب.

بله دیگر بقیه‌ی خواب‌ها فقط سایه‌ی خواب بودند. آن خواب بود که فصل الختام تمام خواب‌هایی بود که طی سال‌های قبل تعقیبم می‌کردند. راستش گذشته و نتیجه‌اش برای من بهتر از این نمی‌شد.

گذشته و آدم‌هایش سرم را روی سنگی گذاشتند و دیگران با سنگ دیگری روی سرم کوبیدند. من جای سنگ‌خور را نشان دادم

این‌جا ..این‌جا بزنید..

چون نمی‌توانستم سرم را از دست گذشته و دست‌هایش رها کنم.

سرمی که بالای سرم از شدت تزریق مسکن‌ها پاره شد...پرستارهایی که با بوی ادکلن و رژ و لاک قرمز می‌دویدند.

خوب؟

شهرزاد؟

یکی بود یکی نبود..زنی بود که روبروی مشاور نشسته بود و مشاور به او می‌گفت  این‌ها را که می‌گویی  نباید  این‌قدر بی‌حس باشی..باید گریه کنی.

زن گفت برای چیزی که گذشته و دردش کشیده شده و زهرش گرفته شده چطور گریه کنم و غصه بخورم؟ مگر زندگی با من قرارداد بسته که اگر برای گذشته گریه کنم حال و آینده بی‌درد خواهد بود؟! بگذار دردهای حال و آینده از راه برسد گریه هم خواهد آمد.

مشاور گفت باید گذشته‌ات را درمان کنیم...آخر.

زن گفت : امروز که را باید بزنیم؟! بیاوریم بنشانیم روبرویمان و ازش بپرسم چرا و چطور و بعد خونین و مالین‌ش کنیم؟

مشاور گفت پس درمان را جدی گرفتی.

زن گفت بله، برای اولین بار در زندگی چیزی را خیلی جدی گرفته‌‎ام.

مشاور گفت خودت انتخاب کن.

زن گفت: امممممم....خودم.

مشاور گفت شروع کن

زن گفت:

یکی بود یکی نبود زنی بود که جای سنگ‌خورش را به آدم‌ها نشان می‌داد.

مشاور گفت چه کارش می‌کنی؟

زن گفت با سنگ می‌زنم توی سرش.

مشاور گفت کجا..نشان بده.

زن دستش را مشت کرد و گوشه‌ی سرش را نشان داد..

مشاور گفت خوب بزن.

زن دردش آمد. درد بالاخره آمد..برق اشکی گوشه‌ی چشم  زن درخشید.

مشاور گفت آه صبر کن...اشک. دارم می‌بینمش.

باید زمانش را بنویسم.

نوشت.

زن که می‌خواست باز شروع کند اشکش خشکیده بود.
مشتی که گره خورده بود را باز کرد. .ساکت و صامت به مشاور زل زد و گفت:

من فکر می‌کنم خوب شده‌ام.

- شاید قرار نیست دیگر هی گریه کنم؟!..

 و خندید.

مشاور لبخند زد.

- تو مثل بچه‌ای هستی که تا می‌بردنش دکتر از ترس آمپول می‌گوید خوب شده‌ام

زن بلند خندید و مشاور جلویش یک لیوان چای و دو تکه شکلات گذاشت. زن یکی را خورد و دیگری را در کیف گذاشت.

مشاور گفت خوب پس نمی‌خواهی کسی را بزنی یا گریه کنی؟

- خوب واقعا نمی‌تونم

- درمورد چی می‌خوای حرف بزنی پس؟

یک قلپ چای.

- می‌خواهم از شما بپرسم این‌که زیر عبا ماهی می‌شوم طبیعی است؟ یعنی با لذت سرم را تکان می‌دهم زیر عبا و واقعا بازی می‌کنم با خودم..یعنی واقعا خوشم می‌آید از این حرکات و این‌که تند تند تند بستنی را لیس می‌زنم که بشود نوک تیز و بعد روی لب‌هایم باهاش چاپ می‌زنم طبیعی است؟ یعنی فکر نمی‌کنید این‌ها نوعی انحراف باشد یا بیماری است یا عدم بلوغ است یا هر چه و اگر باشد وقتی من ازشان لذت می‌برم مشکلی دارد و آیا شما آن داستان را از اروین یالوم خوانده‌اید؟ وقتی که زنی با کسی دوست بود که دچار شیدایی و جنون بود و تازه بعد از مرگش فهمید که تمام لذت‌هایش باهاش بیمارگونه بوده؟ خوب این دانستن به چه کار می‌آید جز حرام کردن لذت؟

اگر آدم بداند که فلان حالت و رفتار و روحیه‌اش فلان بیماری است و از بهمان نقص سرچشمه می‌گیرد کمکی می‌تواند به خودش بکند؟ اگر ازش لذت ببرد چه؟ یعنی چه می‎شود کرد اگر این حالت و روحیه در انسان تعطیل شود؟ جایگزینش می‌شود چه؟ مثلا دست روی دست گذاشتن و به دغدغه‌های جدی زندگی فکر کردن؟! یا حالتی که آدم در برابر کسانی که از خودش درشت‌ترند می‌گیرد؟! ها؟!

مشاور گفت خندید.

- به اندازه‌ی تمام جلسات گذشته حرف زدی.

- خوب بله...به این ها فکر کردم

- آن پستت در مورد جلسات را خواندم..دریای نور و کوه نور

و بلند خندید. از قبل بلندتر.

زن گفت خوب این‌ها بیماری است؟

مشاور گفت باید از جاهای دیگر شروع کرد. از گذشته. من تا اشکت در نیاورم نمی‌توانم به سئوال دیگری در تو جواب بدهم.

زن گفت باشه کسی را بزنیم.

مشاور گفت کی را؟

زن گفت شما.



منبع این نوشته : منبع
مشاور ,گذشته ,این‌ها ,بعدش ,دردهای ,این‌که ,است؟ یعنی ,طبیعی است؟ ,بلند خندید

توی حیاطمان بوسی داریم که بچه دار شده. چهارتا بودند یکی سیاه کامل بود که مرد. از همان اولش مریض بود و کوچک بود. یک روز دیدم خشک گوشه‌ی انبار مرده. سعی کردم نانا نفهمد اما وقتی سال با بیل برد چالش کرد به من گفت دارم سعی می‌کنم که نگذارم بفهمد مرده؟! او فهمیده و با واقعیت کنار آمده.

خوب باز هم خوب است.

فکر کردم شلوغش می‌کند. اما نکرد و ازش تشکر کردم.


بعد سه‌تا ماندند که سرگرمی‌ام شده نگاه کردن به‌اشان. دم مادرشان را گاز می‌گیرند و از توی بلوکی که توی حیاط هست از سر و کول هم بالا می‌روند و از این حرف‌ها. یکی‌اشان خیلی مامانی است. یعنی چسبیده به بوسی. همیشه آن‌قدر شیر می‌خورد که خوابش ببرد و بوسی را هلاک کند.

خوب؟

هیچی.

برای بوسی صبح‌ها شیر می‌گذارم.

آره به من بگو احمق . من. منی که از دست بوسی خسته شده بودم برایش شیر می‌گذارم و نانا می‌گوید بهترین مادر دنیایم.

و از قول من به خاله‌اش گفته که ماما گفته بوسی هر چی  هم نباشد مادر است.

بعد خواهرم خنده‌کنان آمد سراغم و گفت تو این حرف را زدی؟ گفتم ها بِله. گفت درد. چقدر هم جدی سخنان حکمت آمیز تولید کردی در این زمینه. گفت نانا به‌اش گفته فکر می‌کند من بوسی‌ام.

خوب چه بگویم سخنی نیست می‌وزد از سر امید و از این حرف‌ها.



منبع این نوشته : منبع
بوسی ,گفته ,نانا

فهمیده شدن

فهمیده شدن

فهمیده شدن

شبیه داشتن

و نقطه اشتراک داشتن

این‌ها...این‌ها ..می‌دانی این چیزها است که من را سمت کسی جذب می‌کند. این چیزها که برای من جذاب است. و باعث می‎شود که حس کنم ئه! این هم مثل من است. در فضایی شبیه فضای من بزرگ شده. شبیه من فکر می‌کند. نگاهش به نگاه من به زندگی شبیه است. من تنها نیستم. من فرق نمی‌کنم.او هم همین احساس را دارد در مورد آن مسئله.

مثل وقتی کتابی می‌خوانی که تمام افکار نامرتب و مبهم تو را سلیس و مرتب و شماره‌دار برایت زیر هم نوشته و همه را توضیح داده.

مثلا ذهب از این ور آن ور برایم چیزهایی می‌فرستد که تازه می‌فهمم که مثلا چرا فلان کمبود را در فلان ویتامین حس می‌کردم یا چرا همیشه فلان کمبود را داشته‌ام.

بله همه‌‌ی این‌ها به روح ربط دارد.

روح.

خوب ذهب به مناسبت خانه برایم کادو فرستاد. از کجا؟! قطب.

تا حالا همچین هدیه‌ای نگرفته بودم. واقعا شگفت‌زده شدم. خدای من.

از حقوقش بود. از قطب.
برای من عجیب بود. دنیا کوچک است و دیگر هیچ چیز دور نیست.

اما چرا. دور هم هست. مگر گاهی وقتی توی بغل سالم فکر نمی‌کنم چرا این‌همه تنهام؟ و وقتی با خواهرهایم می‌خندم دستی قلبم را نمی‌فشارد که این‌ها مایه‌ی خنده‌ی من نیست. مایع خنده‌ی من هم نیست.

کف خنده‌ی من هم نیست.

پس چی است؟

خوب می‌خندم و دلم جای دگر است. جای دگری در ذهن من است. هیچ جای دگری وجود ندارد. همه‌اش حرف است.
خوب چند روز پیش ذهب در برف گیر کرد و یک یهودی به‌اش کمک کرد که مدت زیادی در آلاسکا زندگی کرده بود. یهودی مهربانی بوده که عید فطر برایش شکلات می‌آورد.

ذهب در قطب حجاب دارد. همیشه به او می‌گویم لطفا برای من دعا کن.

او می‌گوید باشه.

امروز به‌اش گفتم خیلی دلم می‌خواهد بخور و عود و قهوه به‌اش بدهم.

گفت باشه..شاید هم یک وقتی آمد ایران.

ئه؟! واقعا؟!

شاید بیاید.

اما ذهب شبیه من است در خیلی چیزها. او هم زیاد می‌خندد بی‌که زیادخنده‌اش بگیرد.


منبع این نوشته : منبع
شبیه ,به‌اش ,خنده‌ی ,فلان ,این‌ها ,چیزها ,فلان کمبود

سال گفت چشات رو دوست دارم.

داشت تعریف می‌کرد که بروم باقلاپلو هم درست کنم!

- سال لوبیا پلو درست کردم بیدا رشو بخور حتما...سالاد خواستم درست کنم ترسیدم تشنه شی.

- باقلا هم خریدم.

این یعنی باقلا هم خواستی درست کن.

- بولو گووم‌شوو
که گفت عزیزم..قشنگ‌ترین برو گمشویی که تا حالا شنیدم و بعدش گفتم بامیه بخر.

گفت باشه.

بعد دیدم چقدر خوب بود اگر کسی را داشتم که در مورد مثلا هستی و اسرارش یا مفاهیمی که دوست دارم باهاش حرف بزنم ..

بامیه و باقلا هم خوب است و لوبیا.

اما گاهی دلم می‌خواهد به کسی بگویم چرا  فکر می‌کنم گذشته در کاهش اسید معده و کم شدنش و دور باطلی که ایجاد می‌شود موثر است.

خوب احتمالا آدم‌های زیادی مثل منند و کاستی‌ها اگر عمومیت یابد قابل‌تحمل‌تر می‌شود و این‌طوری است که

المصیبة إذا عمت هانت و إذا خصت هالت.
همین حس این‌که تنها نیستی در تحمل چیزی..بله. خاصیت انسان این است که دلش نمی‌خواهد در تحمل سختی‌ها یا حرمان‌ یا کاستی‌ها احساس کند تنها است..یعنی اگر مصیبت عمومیت یافت تحملش آسان‌تر می‌شود و اگر حس کنی خاص خودت است هول و ترس برت می‌دارد و ناراحت می‌شوی.

این خودخواهی است که دلت بخواهد بدانی و آگاه باشی که کسی جز تو هم در همین دردی که تو داری شریک است. شاید دلت نخواهد معذب ببینی‌اش اما دلت بخواهد که فهمیده شوی. دردت و رنجت و کاستی و حرمان و نداشتن یا فقدانت را حس کنی که کس دیگری درش شریک است.

برای همین دیده‌ام که چقدر آدم‌هایی که در " نداشتن‌ها" شریکند به هم نزدیک‌تر می‌شوند و صمیمی‌تر می‌شوند با هم تا کسانی که در " داشتن‌ها" اشتراک دارند.

احساس رقابت، تنگ کردن جای هم و از اینکه درخشش افتخار ِ داشتن مختص خودشان باشد کم می‌شود.

این‌طوری است که شریک داشتن انگار همیشه چیز بدی است. خدا شریک نمی‌خواهد و شرک را از کفر بدتر می‌داند. عاشق شریک نمی‌خواهد از داشتن شریک ناراضی و خشمگین و غمگین می‌شود و معشوق هم شریک نمی‌خواهد..مادر شریک نمی‌خواهد در مادری کردن برای فرزندش..و چیزهای این‌طوری.

بله.

اما مثلا دو زنی که دلشان می‌خواهد اما نمی‌شود که مادر شوند و  باردار نمی‌شوند را دیده‌ام که به هم نزدیک‌تر می‌شوند  تا دو زنی که با هم باردار شده‌اند. یعنی نه این‌که دو زن دوم با هم دشمنی کنند اما میزان صمیمت در مورد اول بیشتر است. این را دیده‌ام که غم‌هایشان یکی است انگار. نداشتن‌شان.
آنی که بچه ندارد و از این زجر می‌کشد از شنیدن این‌که دیگری همین مشکلش را دارد انگار احساس رضایت می‌کند ولی اگر کسی در موقعیتی است که باردار شدن و بچه دارشدنش مورد تشویق واقع شود و همان موقع خبر برسد که فلان جاری یا هم عروس یا زن برادر هم باردار شده زود به فکرش می‌رسد که ای وای آن‌چه مایه‌ی افتخار من بود ..

خوب می‌دانم مثال‌های خاله‌زنکی و عامیانه‌ای است ...اما فعلا دوروبر من این چیزها است و ذهنم حوصله نداد به سمت مثال‌های دیگری دست درازی کند.

شاید برای همین است که انسان‌هیا تلخ و شکست خورده هی دنبال اخبار تلخ و سیاه و شکست‌های دیگرانند. که حس کنند تنها نیستند. شریک دارند در بدبختی.

ها غلام؟

بله این چنین بود شهرزاد.


منبع این نوشته : منبع
شریک ,نمی‌خواهد ,می‌شود ,همین ,باردار ,درست ,شریک نمی‌خواهد ,برای همین ,دوست دارم

مشاور بعضی وقت‌ها من را بابت ندادن پول می‌بخشد. یعنی دیر بدهم هم درش حرفی نیست. آخر به همه نیم ساعت وقت می‌دهد ما من می‌شود یک ساعت و نیم و من هی چه بکنم که پولش را بدهم؟ برای همین کم کم می‌دهم. اما امروز منشی‌اش زنگ زد. گوشی را برداشتم و گفتم همین روزها می‌آیم تصفیه حساب می‌کنم..تسویه حساب می‌کنم و بعد وسط حرف زدن ماتم برد.

یعنی نتوانستم ادامه بدهم چون ذهنم پاک شد و به خودم گفتم تسویه است یا تصفیه است. تسویه یعنی مساوی کردن. یعنی تمام کردن هم می‌شود. تصیفه یعنی صاف کردن.

بعد فکر کردم دهانش را صاف کرد.

دهانش را مساوی کرد

حسابش را پاک کرد

حسابش را صاف کرد..

و بعد دیدم می‌گوید الو؟ خانم ِ فلانی؟ که گفتم جانم. آه خدای من. گفتم جانم.

خیلی خوب بود.

به کسی گفتم جانم.

به کسی که زنگ زده بود می‌گفت پولت را بیاور خانه‌ی خاله که نیست. گفتم بله بله بله..می‌آورم و او گفت قابل ندارد که دروغ می‌گفت که فقط قطع کردم.

به قول سیب خنده از زبان رضا عطاران: قَطَع.


منبع این نوشته : منبع
گفتم ,یعنی ,جانم ,تسویه ,گفتم جانم ,حساب می‌کنم

طوبی للعبد إذا اغتنما

بله، بله.

گاهی شده که احساس پیغمبر بودن کرده باشم. یا حتی قدیس بودن.  خیلی چیزها هست اما در موردشان یاد گرفته‌ام نگویم. اما گفته‌اند انتهای زهد کتمان زهد است. پس بیاید کاتم باشیم. شاید زاهد باشیم. یا شدیم.

فکر نمی‌کنم البته. خوب سعی کنیم. چیز بدی نیست.

خواب دیدم.

خواب دیدم.

خواب دیدم.

خواب دیدم.

عصر. غروب . پس از نماز. توی اتاق آخری.  گاهی نماز هم می‌خوانم. وقتی دلم برای حرف زدن با خدا تنگ شود. یا هر چیزی که آرامم کند. گاه حتی یادم می‌رود که رکعت چندمم. یا اص رکوع رفتم یانه. نمی‌خواهم لج کنم. یا دین جدید ابداع کنم اما یادم می‌روم ولی می‌خوانمش. بعدش یک‌جور خوابم می‌گیرد. مثل این‌که مادرم وقتی هوا سرد است مرا بده حمام و سرم را تند تند خشک می‌کند. کمی دلم می‌خواهد بیشتر سرم را خشک کند که سرم و صورتم بچسبد به شکمش که جلو آمده و حامله شده..حاملِ بچه شده..اما مادرم کارش را تند تند تند می‌کند و من خوابم می‌گیرد اما کسی نیست که دلم را گرم کند.

پس فکر می‌کنم که خدا مادرم است و چون خدا شکمش جلو نمی‌آید و حامله نمی‌شود می‌تواند تا ابد سرم را خشک کند و خوابم ببرد و زود تمامش نکند.

بله.

وقت‌هایی که دلم می‌خواهد سرم را خشک کنند و کسی نیست می‌روم که بچه‌ی خدا شوم و معمولا بعدش خوابم می‌برد و ...خواب دیدم.

چه خوابی؟

یادم نیست. اما جایی با بازوهای عریان می‌رقصیدم و مردی روی بازویم دست کشید.

بعد که بیدار شدم هر چه دقت کردم و گشتم کسی نبود. شبیه کسی نبود اما انگار حرف‌های مشاور به هیات مرد درآمده بود. انگار تمام تحلیل‌ها و جستجوی تمام نشدنی‌اش در روحم آدمی شده بود که دست کشیده بود روی بازویم و من دیده بودم که توی خواب دلم می‌خواهد لمس شوم اما در واقعیت نه.

توی خواب دلم می‌خواهد قلب کسی را به تپش بیندازم اما در واقعیت همیشه شانه بالا می‌اندازم که یعنی جمع کن بابا.

بعد سال را دیدم که گفته بود دیگر لگدش نکنم توی باسنش چون واقعا استخوان باسنش شکسته احتمالا بس که محکم زده بودمش...بعد من را مسخره خواهند کرد که زنِ آن مرده هستم که کونش کج است.

من می‌خندیدم و به سال گفتم خواب دیدم توی خواب بازویم را لمس کردی و از خواب پریدم که سال گفت چرا توی خواب همین الان خوابم را تعبیر خواهد کرد که لگد دوم را خورد و بعدش رفتم از دلش بیاورم اما واقعا چرا وحشی شدم و انگار بوی خون به دماغم خورده بود که بعد از بوسه‌ی اول که بر سینه‌اش نشاندم گاز محکمی گرفتم که واقعا خوشمزه بود چون صدای قرچ قرچ موها را زیر دندانم حس کردم و سال از درد به هم پیچید و گفت همیشه فکر می‌کرده یک روز اهلی می‌شوم...اما اشتباه کرده.

بعدش گفت برای سحری چیزی بپزم چون فردا می‌رود به استقبال معشوقش: رمضون.
گفتم باشه و بعدش فکر کردم شروع شد دیگر. اما باز خوابم برد و بعدش دیگر حتی خواب بزونه هم ندیدم چه برسد به بازو و این‌ها.

همین شب‌ها دلم می‌خواهد با لباس قرمز براقی برای حاج آقا برقصم و حاج آقا چون دچار عبادت است و به تحلیل رفته آهی بکشد و بگوید اللهم
اللهم أمنحنی السکینه لأتقبّل الأشیاء التی لا أستطیع تغییرها
و به اشیائی فکر کند که دیگر لایستطیع تغییرها.

ها  پ چی.



منبع این نوشته : منبع
خواب ,خوابم ,بعدش ,می‌خواهد ,واقعا ,انگار ,خواب دیدم ,دیدم خواب ,خوابم می‌گیرد

یک انگشتر فیروزه در انگشت سبابه‌ی دست راست دارم. یک‌بار که رفته بودم جایی که نمی‌دانم چرا مرض دارم ازش نام نبرم خریدمش. فکر کن چه دنیایی. من رفته بودم آن‌جا و کی را دیدم؟! اوه باورت نمی‌شود.

دوست ِ برادرِ سال را!

بله.

خیلی اتفاقی در آن‌جایی که ازش نام نبردم شروع کردم صحبت کردن با فروشنده و فروشنده گفت شما از کجایید و به کجا می‌روید که بنده گفتم و ایشان حرف در حرف و سخن در سخن آورد و بالاخره معلوم شد دوست برادر ِ سال بوده.

اما چه دوستی؟!

دوستی که بعدش به دشمن تبدیل شده بود. چون؟ می‌گفت برادر سال او را متهم کرده که دزد است و حرام‌خوار که مطمئنا بود اما برادر سال مرگش بوده مگر؟ اصلا همه‌ی خانواده‌ی سال...اَه. چه می‌گفتم؟ بله. خیلی عجیب این آدم آشنا از آب درآمد و من قشنگ انگشتر فیروزه به دست می‌گریستم و می‌گفتم الهی العفو العفو.

از ایمان و حس وجود خداوند سنگین شده بودم و ایمان از پاچه‌هایم می‌چکید.


منبع این نوشته : منبع
برادر ,رفته بودم ,انگشتر فیروزه

زودتر می‌خواستم بنویسم. دچار وسواس در انتخاب کلمه شده‌ام. مثلا همین جمله‌ یا نیم‌جمله‌ی اول پست را جور مختلف نوشتم.

- باید زودتر می‌نوشتم

- بهتر بود زودتر می‌نوشتم

- کاش زودتر می‌نوشتم

- باید می‌نوشتم اما...

- چقدر خوب بود اگر زودتر می‌نوشتم

اما مُصی می‌گوید بیشتر حرف‌های ما یاوه است. این حرف‌های بالا هم به قول بعضی‌ها جزوِ و به قول من که ادیبم و نکته‌دان و کلا "بلدم" جزءِ همین یاوه‌هایی است که مصی‌ تشریح کرده که چقدر زیاد می‌گوییم‌شان.

کتابش را هم خریده و خوانده‌ام.
خوب بهتر است این را همین‌جا تمام کنم و بروم سراغ پست دیگری که با حال و هوای بهتری شروعش کنم.

با احترام :aivchnadk


منبع این نوشته : منبع
زودتر ,می‌نوشتم ,زودتر می‌نوشتم

پیاز گذاشتم و گوشت چرخ شده که لوبیاپلو بپزم برای سحری سال.
امروز مدرسه ی نانا تمام شد و خانم حمیدی به من بابت نانا و تربیتش و همه چیزش تبریک گفت. 
نانا گفت
در خانه چیزی هستم که تو و بابا میخواهید در درون چیزی هستم که بن تشویق میکند
نمی دانستم چه می گوید دقیقا اما احساس کردم چیز خطرناکی است. 

منبع این نوشته : منبع
چیزی هستم

با نانا نشسته ام روی لبه ی حوض آبی بغل بید مجنون که اولش فکر ک دند مرده . می‌گوید یک روز کابوس را می‌بیند 

میپرسم چه 

می‌گوید یک زنی که دندان‌هایش رنگ پوست موز بوده و برای تولد امام حسن عسکری آمده مدرسه حرف میزده و میخندیده و نانا را بوسیده 

خنده ام را خوردم و گفتم از قیافه ی مردم ایراد نگیر 

گفت کابوسش رو چی؟ ببینم؟

شانه بالا انداختم.. 

گفت می بینم .. حتما .. 

بعد توضیح داد میدونم فکر میکنی دارم قیافه ی مردم رو مسخره میکنم اما این قیافه ی مردم نیست نی تونست با مسواک زدن مراقب باشه

حوصله نداشتم. حرف بیشتری بزنم گفتم کابوسش رو ببین و حرف نزن.

گفت دارم بات درددل میکنم یه جواب مناسب قشنگ مشکل گشا به من بده

خمیازه کشیدم و گفتم  مدرسه ات کی تموم میشه؟

گفت فردا . این جواب منه الان؟ گفتم خوبه.. خوش بگذره بت..

گفت پیانو برم؟ گفتم پول داشته باشم باشه

گفت جوابم؟ گفت مسافرت خارج بریم

گفتم پول داشته باشم باشه

گفت جوابم؟

گفتم ببین رنگ دندون مهم نیست..  پول مهمه 

گفت یعنی پول خمیردندان نداره؟ گفتم چوب تو کونش... ولم کن.. با دندونای سنجابی اش گازم گرفت. 


منبع این نوشته : منبع
گفتم ,مردم ,قیافه ,باشم باشهگفت ,داشته باشم

ریحانم سبز شده. مرزه و تربچه هم. با پرپین یا خرفه.

بالاخره درست شد و دیدمش. کی و چی؟ مهم نیست 

اما گفت ناگهان پرده انداخته ای یعنی چه؟ (؛

امروز نان و پنیر و ریحان به همسایه ها دادم. نان و پنیرش محلی بود و ریحانش از باغچه. 

چای دم کردم و با سال و برادرم و نگهبان آپارتمان بغلی حرف زدیم. 

بعدش به من گوجه ی باغی داد .. 

توی مسابقات قرآن شرکت سال اینها هم قرائت و صوت _ترتیل _را اول شدم.. فقط دردش این است که باید چادری باشی و من گرمم می‌شود و کش چادر خفه ام می‌کند... عبا سرم کردم و ازشدت ایمان درخشید..

جایزه پول است و سفر برای رقابت با استان‌های دیگر که نمی روم . 

همینا تا بعد حس نوشتن دیگر و بیشتر بیاید


منبع این نوشته : منبع

رقص پروانه را با عود استاد نریمان میشنوم و تمرین رقص میکنم با دستها. 

اولش عین دوبال کبوتر پشت داده به هم. بعد روبه روی هم.. بعد ضربه دری در هم... بعد لرزش‌های ریز در بال‌ها... بعد چرخش با دامن پرواز کننده ی حریر نازک بعد فرود دستها از بالا به پایین با خم شدنی یک طرفه.. بعد خوردن یک قلپ چای گل.. بعد دویدن سمت کوبه های شکم پر در حال سرخ شدن.. انگار مو داشته باشم و موهایم دورم بچرخد... ‌



منبع این نوشته : منبع

سال با سفید مخالف است. گفتم پس چه؟ هر چه تو گفتی.

هی فکر کرد و فکر کرد و فکر کرد . بعد گفت حداقل رنگ پاکیه، نه...؟ 

گفتم ها مث قلبوم مهندز. 

به یارو گفت بنویس سفید. 

و ژست کسی را گرفت که انتخاب اول و آخر زندگی با خودش است

ولک مهندز ما تونَم خودمون انتخاب کردیم رئیس.



منبع این نوشته : منبع

بن توی کوه یک کله پیدا کرد. یک جمجمه که شاخ داشت. برش داشت آوردش. امروز می‌گفت بیا با این کاردستی درست کن برای اتاقم. مثلا رویش خالکوبی کن .. یا سفید رنگش کن و یک کارهایی باش بکن..یا مشکی رنگش کن

خودم را کشته بودم که اجازه داده بودم بیاوردش..دیگر باهاش کاردستی درست کنم که بگذاردش توی قفسه؟ پس صبر کن تا درست کنم بن.

اما دیدمش دست می‌کشد رویش و می‌گوید: درستت می‌کنم.

چرا این پسر همیشه چیزهای زشت را دوست داشت؟

نمی‌دانم.


منبع این نوشته : منبع
درست ,کاردستی درست

سال می‌گفت:

به آدم احساس بی‌عرضگی می‌دی.

چرا این حرف را می‌زد؟ فقط چون شرکت در رنگ کردن خانه فس فس می‌کرد و من گفتم شماره‌ی یارو را بده ببینم چرا رنگ نمی‌کند . چون هی گفتم و گفتم و گفتم و آمدند رنگ کنند.

چرا باید احساس بی‌عرضگی به آدم بدهم؟

نمی‌دانم و مهم نیست اما سال قهر بود جای این‌که خوشحال باشد که خانه دارد رنگ می‌شود. از این‌که گفته بودم خانه بشود سفید ناراضی بود. می‌گفتم پس چی؟

می‌گفت همه چیز زندگی را گرفتی دستت. رنگ خانه ....و کمی فکر کرد. چیز دیگری نداشت اضافه کند. اما دید که برعکس است. در واقع همه چیز خانه دست او است و حالا که من  از غارم بیرون آمدم و مثل بقیه‌ی آدم‌ها به‌طور عام و بقیه‌ی زن‌ها به‌طور خاص مشغول انتخاب رنگ و ترتیب ظاهرِ خانه شدم این عزیز دل‌تمیز، سالِ بزرگوار احساس کرده الان دارم نابودش می‌کنم و زمام امور و نظارتش بر همه چیز رفته زیرسئوال. این‌طوری شد که گفت حس بی‌عرضگی به آدم می‌دهی.

فقط چون به نقاش گفتم مولتی‌کالر نمی‌خواهم یا هر کار زشت دیگری در این مایه. فقط یک رنگ سفید ساده می‌خواهم. و نه فیلی یا استخوانی یا مدادی رنگ یا نمی‌دانم چه.

سفید

ابیض

وایت

و هر اسم دیگری که دارد. درست است که ما میلیون‌ها سفید داریم در دنیا اما من می‌خواهم فقط یکی از این میلیون‌ها بیاید روی در و دیوار خانه. همین.
بعد مرد نقاش گفت عصر برویم خانه‌اش کارش را ببینیم.

سال گفت زود دوست پیدا کردی برای خودت.

گفتم چه زود در موردش گفتی دوست. این فقط آدمی است که می‌خواهد برویم کارش را ببینیم که خوشمان بیاید و به نظرش ما پولداریم پس ازمان کمی پول‌دار شود..
سال گفت باشه بابا. با این حرف زدنت..به آدم حس بی‌عرضگی می‌دی.

متاسفم که این حس را داری دوست من.

یک زمانی می‌گفتی وقتی پیشتم حس می‌کنم شیر ژیانم و تو( یعنی من: شهرزاد: نگارنده) نمی‌دانم چه‌ی کجا گنده‌ی گریزپا..خوب بیا و باز شیر باش مثل شمشیر باش و من را بِدَر و سرم را ببر و ته‌اش خودت به نقاش بگو تا چهار روز فرصت داری رنگ کنی..خو تو نمی‌گویی و رفتی استعفا نوشتی از شیر بودنت من برای که بدوم؟! جلوی که بدوم وقتی تو تاج و تختت را دور انداختی و مملکت من ول شده؟ هی بدوم و پشت سرم را نگاه کنم ببینم کی می‌خواهد شکارم کند و آخرش ببینم شیر من شمشیر من ..(و یک قافیه‌ی زشت دیگر) نشسته توی گروه دوران دانشجویی عکس از نانا می‌دهد در حال خوردن ذرت مکزیکی؟..که پریسا جان بگوید:

منم عاشقشم.
عاشق ذرت مکزیکی لابد...و تو هی ملاحت بورزی و در این رابطه شوخی‌های فنی بکنی که مخصوص نخبه‌گان است...من هم بشوم زنِ تو که شیری پس لابد ماده شیر می‌شوم دیگر یعنی انتظار می‌رود از من این باشم...ها، غلام؟ تو چی می‌گی در این‌باره؟..یا منظورت چی بود دقیقا سال؟!..نکند شیرهای پاکتی می‌گفتی؟..ای بابا.

-پاکتتیم غلام.
-مخلصیم

-تو بیشتر.



منبع این نوشته : منبع
خانه ,گفتم ,بی‌عرضگی ,دوست ,ببینم ,نقاش ,بی‌عرضگی می‌دی ,احساس بی‌عرضگی

صبح سال آمد دنبالم و گفت بیا برویم رنگ آمیز آمده خانه را رنگ کند. سال من را از دنیای خواب کند و به دنیای واقعیت گرم  و بسیار روشن و زشت برگرداند.هوا روشن بود و روشنی آن ساعت روز من را یاد دوران محصل بودنم می‌اندازد و نفرتم از مدرسه و همین حالم را بد می‌کند.
کلا ساعت شش تا دوازده و یک ظهر برای من مسموم‌ترین ساعات روز است. نمی‌فهمم چطور می‌شود طی‌اشان کرد و نمرد. تمام اتفاقات گند زندگی در آن ساعات رخ می‌دهد.
زایمان‌ها.
سقط‌ها.
قرارهای تخمی عرق‌درآر بیخودکی.
مچ دیگران را با اهل و عیال گرفتن‌ها.
کلاس قرآن رفتن در حالی‌که عشق این است که کلاس نقاشی بروی.
صبح‌ها رفتن به بازار و ناهار خربرزه و خیار با نان خوردن و سبزی‌های درشت و ریحان‌های سبز سر سفره که نویدبخش عشق‌های نافرجام یا پر از انتظار دوران گند جوانی است.
تمام این‌ها در ساعات عذاب‌آور صبح می‌افتد.
اما چقدر خوب است وقتی دنیا از ساعت دو به بعد شروع می‌شود.
ها؟
بلی.
بعد سال من را برد و مرد نقاش من را کاتالوگ به دست که دید توپ پری که آماده کرده بود که درش خودش تصمیم بگیرد چه کند و چه نکند را بست به کونش و عقب نشست و گفت ماشاءالله واردین ها.
گفتم تو خارجی.
الکی.
در حدی که گفتم این را می‌خواهم که سفید بود. ساده..و نقاش خوشش نیامد.

منبع این نوشته : منبع
ساعات ,ساعت

گفت که پیشرفت کرده‌ام. که تحلیل خوبی دارم و دقیقم..چند تکه عربی آمد که بابتشان خنده‌ام گرفت اما مثل زن‌بابای پدرِ فیلمِ نفس فقط لبخند زدم. که دختر باید به گوشه‌ی لب بخندد و فلان که پدره می‌گوید: جووون و او غمه‌اش می‌کند  و می‌گوید مرده‌شورت ببرن...یا خاک تو سرت.
به این‌ها فکر کردم و مشاور گفت خودم چه فکری دارم؟! در مورد آمدنم..آیا اعتماد دارم؟
که داشتم.
گفت اجازه می‌دهم مدیریت کند جلسات را؟
خوب چه بهتر. از پراکنده‌گویی  بهتر بود.
سرم را آوردم پایین.
گفت زبان بدنم حتی بهتر شده. دست‌هایم قفل نیست. کیفم را زانوهایم نمی‌گذارم.و متمرکز می‌شوم روی حرفی که می‌زند و می‌زنم.
خوبی‌اش این است که علت فیزیکی و جسمی بعضی رفتارها را هم برایم روشن می‌کند. این‌که چرا بعضی وقت‌ها پرگو هستیم.
جالب بود برایم.
حتی حالت کودک در برابر والد هم درونم کم‌تر شده.
اما هنوز بعضی جاها کم می‌آورم. نمی‌توانم و رویم نمی‌شود با آن‌چه که ازم می‌خواهد مواجه شوم.
اما می‌گوید درست می‌شود و من امید دارم.

منبع این نوشته : منبع
بعضی ,می‌گوید

امروز مشاور پیراهن سرمه‌ای تنش کرده بود. همیشه وقتی نخودی می‌پوشد انعکاس زردرنگ رنگ نخودی روی صورتش او را رنگ پریده می‌کند. امروز سرمه‌ای تنش بود...تیپش خیلی رسمی و سن‌بالا است...امروز چشمم افتاد به پازلفی‌های سفید و سرم را انداختم پایین...بعد به دیوار و در نگاه کردم و توی دلم گفتم خوب الان چرا باید مرده باشی از خجالت بابت چیزی که توی بین خودت و خودت می‌دانی به چشمت قشنگ است. او که نمی‌داند.

حتی وقتی به من گفت چرا نگاه می‌دزدم؟  وقتی ارتباط چشمی ایجاد نمی‌کنم یعنی این‌که چیزی را پنهان می‌کنم خواستم بگویم شما پازلفی‌های سفید را پنهان کن که نگاه ندزدم..اما گفتم کلا ارتباط چشمی بلد نیستم. که گفت دروغ می‌گویم.


منبع این نوشته : منبع
ارتباط چشمی ,پازلفی‌های سفید

خواهر کوچکه عکس النگوهایش را برایم می‌فرستد. سلیقه‌ی من نبودند اما برای او که اول زندگی‌اش است و همین پس‌انداز می‌شود برایش یا هر چیزی خوب است. با احتیاط نزدیک می‌شود. با ترس.

می‌داند از صدتا پیامی که می‌دهد زورکی یکی را جواب می‌دهم.
اما این‌بار می‌گویم خوبند..قشنگند. مبارک.

بعد می‌گوید دخترش شیطان شده. دوست دارد ببینمش. می‌گوید چقدر شبیه من و مادرم است دخترش و هیچ شبیه خودش نیست. این‌که پوست خودش و شوهرش روشن است اما این بچه به من و مادرم رفته. ران‌هایش پر است و بازو تپل.

می‌خندد که وااای ندیدم بچه‌ای این‌همه به مادربزرگ و خاله...
بعد فیلم می‌دهد. باز عکس.

بچه بانمک است. خنده‌دار است.

دلم می‌خواهد ببینمش.

- شهرزاد نمیای؟ دوست دارم بچه رو ببینی.

- نه فعلا..می‌بینمش...بعدا...

یک‌هو می‌رود.
می‌دانم احساس خجالت و ترس و احتیاط دارد.

و دلش می‌خواست حالا پیشم بود.

بعد اس ام اس می‌دهد که اگه بیای با هم بریم پاستیل بخریم.

خنده‌ام می‌گیرد. انگار دخترش را دارد گول می‌زند. چیزی نداشتم بگویم. گرچه رفتن و خرید و خوردن پاستیل وسوسه کننده بود برایم خیلی و اغواکننده.



منبع این نوشته : منبع
دخترش ,می‌دهد

مادرم هی می‌خندید و هی ادای "خانم" صدا زدن ممد را درمی‌آورد:

- شهرزاد این‌طوری صداش می‌زد: خانم این‌جا صدایش را تودماغی می‌کرد.

- بعد زنه می‌گه: جانم! ولک درد عمه‌ام تو جانت اُ جان جد و آبادت..شهرزاد دندوناشه هم سفید کرده..یادت افتادم..گفتم دخترم دندوناش..

نگذاشتم ادامه بدهد.

- خو حالا..این‌همه عیب نذار روشون بابا..والله خوب نیس...

- وللللم کککککن...خوب نیس..خوب هم خوبه. جات خالی باید می‌اومدی...تیپ می‌زدی ..زنه می‌زد به سرش....یعنی مادر ممد می‌دیدت زیر عبا حریرت...با سرمه..با طلاهات که چقد بت میاد...

- دس بردار ..مگه هوومه زنه؟! دعوا دارم باش سر شوهرش؟!..خدا سال رو برام نگه داره هیچ کم و کسری ندارم...یه ور کون کوچیکش صدتا مثل ممد رو می‌ارزه.

- ها پسر خوبیه..بابات می‌گه سال نبی. نبیه..پیغمبره...می‌گه خیلی دوسش داره..منم دوسش دارم

- یالا باشه..نمیرید براش حالا.

خندید.
قطع کردم.

گوشم پر بود از صدای خندیدنش.

خنده آمد روی لبم.


منبع این نوشته : منبع
می‌گه

مادرم زنگ زده بود صبح که بگوید با ممد و مادرش رفته‌اند عیادت عمو و زن ممد.

وقتی گفت دخترهایم شانُس ندارند و من حسابم را از دخترهای بدشانس جدا کردم گفت آخه نمی‌دونی زنش چطور بود. تو بگو غربتی. صورتِ سیاه و روی همون صورت سیاه سفیدکننده زده. بعد شده بنفش. اُ چی؟! شیار شیار و نهر نهر رو صورتش ماسیده بود. ابروها ذغالی اُ سیاه و تَتون( تاتو) و ..بعد ممد ولش کرد عین چی رفت تو بازار مردا..هر چی بامیه و خیاچمبر  و خربزه بود خرید اورد...ای بسوزه مرده‌هات این کی بود قاتی‌امون کردی ممد؟!
گفتم حالا چه افتخاری که زن ممد شده بودیم..یعنی حالا که نشدیم بدشانسیم؟! اگرم اینا مهم و راست باشه..همین ریخت و قیافه‌ی زنه..زن ممد خلایق هر چی لایق..به درک که گرفتش...فدای شاش سال.

گفت آخه شهرزاد نمی‌دونی یه قابلمه دلمه اورده بودن از اول سفر تا آخرش ممد نالید ما دلمه اوردیم..تا همین مادرش گفت چته ممد ندیده‌ای؟..مردم دلمه نخوردن..برای مریض دلمه می‌برن؟ بعد نگام کرد و گفت والا آبرومونو برد.

گفتم خو دیگه...فکر کن این می‌شد مادرشوهرمون..
گفت نمی‌دونی چه دقی بود زنه..یعنی آویزون به شوهرش

گفتم خو خودت داری می‌گی شوهرش...دوسش داره لابد

- ولمون کن شهرزاد..یا دوسش داره تو هم...می‌گم آویزونشه...
- چوب تو کون هر دوشون به من چه..
بلند خندید.

- نمیای؟

- نه والا..نمی‌تونم

- چرا؟

-خسته‌ام..بی‌حوصله هم هستم..مسیر هم دوره..اون‌جا می‌رم هم همه می‌ریزن ببیننم و خیلی شلوغ می‌شه..از شلوغی مریض می‌شم...دکتر گفته تو جای شلوغ نباید باشم

- دکتر چی؟

مانده‌ام بگویم دکتر چی؟

- دکتری که ..

- بهانه‌اس شهرزاد..نمی‌خوای بیای..

- نه راسش نمی‌خوام..

- بیا بت بگم مینا چه کرده با من...دوست دارم ببینمت..بابات می‌گه شهرزاد نمیاد؟ عبد بگو چی گفتی..

پدرم چیزی می‌گوید و نمی‌شنوم درست..

- ها شنیدی؟ می‌گه بیا.

بعد صدایش را پایین می‌آورد:

- بیا آقات خونه‌اس نمی‌تونم بگم زن ممد چه جوری بود...می‌گه غیبت نکن..تازه به ممد هم حساسه..دوسش داره...اما شهرزاد امروز چه عجب که بابات یه حرف درستی زد..

- چی؟

ممد زنش رو فرستاده بود خرید..هی لاف می‌زد زنم خودکفاس..بعدش به آقات گفتم این چشه زنش رو تنهایی وسط اون همه مرد عرب فرستاد...

- لابد آقام گفت بش اعتماد داره..این طور مواقع که قضیه به ممد برمی‌گرده خوب روشنفکر می‌شه

- نه بابا شهرزاد...گفت ولمون کن زکیه  کی اینه نگاه می‌کنه؟
بعد خودش غش کرد برای این حرف بابام از خنده.

گفتم خوب در و تخته.


منبع این نوشته : منبع
شهرزاد ,گفتم ,دلمه ,می‌گه ,دکتر ,دوسش ,دوسش داره

بعد مادرم گزارشی داد از خانه‌ی خواهرم که دزد زده و شوهرش گفته تقصیر خودش است که در را نبسته بوده درست. و حالا منعش کرده از رفتن به بیرون. بچه‌هایش که مریضند و خودش که گریه می‌کرده و جیغ می‌زده.

شنیده بودم این‌ها را و با خواهردزدزده حرف زده بودم. دل‌داری داده بودم و او گفته بود بلند شو بیا پیشم و من عذر خواسته بودم. چون واقعا خسته بودم و بی‌حوصله برای دید و بازدید.
اما قلبم ناراحت بود برایش و فکر کنم دعا هم کردم برایش. بیشتر از همه برای پسرش ناراحت بودم که از کلاس اول تا الان که چهارم است پول جمع کرد که ایکس باکس یا چیزی در این مایه بخرد و حالا دزد زده خانه و صورت بچه به گفته‌ی مادر غمگین و..

عادت داریم همه چیز را شبیه بینوایان و کوزت‌وار تعریف کنیم. یا دخترک کبریت‌فروش. گفتم شلوغش نکن.ناراحتی دارد. من هم خانه‌ام را دزد زد و سال سرباز بود و خانواده‌اش گفتند تقصیر من است...نمی‌خواهم بگویم من از تو درد بیشتری کشیدم و ...فلان. اما دیگر بچه نیستی. قوی باش که بچه‌هات ببینند قوی هستی. گریه کن..خواستی خودت را هم بزن اما جمع کن خودت را بعدش و نمی‌خواهد قصه‌بافی کنی برای نگاه غمگین پسرم و از این فیلم‌ها.
ته‌اش می‌روی قسطی برایش می‌گیری.

می‌گفت خوب شد تو را دارم.

می‌گفت نمی‌آیی؟ گفتم نه.

بعد مفصل برایم از شوهر گفته بود که وقتی زن‌های همسایه آمده بودند دلداری دهندش یا همچین چیزی از روبروی زن‌ها تکان نخورده بود و حتی وقتی خواهرم گفته بود برو روی بچه پتو بکش بچه را با پتو بار زده آورده نشسته روبروی زن‌ها.

بعد حرف دلش را زد: چی‌کار کردی که سال دوستت داره؟
گفتم در کونش رو با پشکل کفتار بستم.

با همان حال خندید که چی می‌گی؟

گفتم همیشه توی سحرها و جادوها رد پای کفتار هست. آن‌جای کفتار و نمی‌دانم چه. من هم با بستن در کون همسری از همه سری با پشکل کفتار..

گفت درد شهرزاد...کفتار پشکل نداره

گفتم آها. مشکل داره پس ..مشکل‌دار شد...به قول مادرم وقتی پدرم از مردی تعریف می‌کند که چه جوان مانده و چه تپل و چاق است( و پدرم نیست) می‌گوید:

ها لابد منظورت اینه که زنش دسشه گذاش تو کونش اُ چرخوند این‌طوری جوون مونده یارو...حتی انگار فرمانی را بچرخاند حرکت چرخاندن دست زن یارو را در ماتحتش نشانمان داد؛ بعد  جناب سال یک‌بار پای صحبت‌های والده‌ام بودند و گفته بود عمه( به مادرم که مادر زن است می‌گوید عمه) لابد شهرزاد چرخوندنش معکوس بوده که من هیچ وقت چاق نشدم.
مادرم هم خندیده بود و ..
حالا به خواهر گفتم فکر کنم تو کونش پشکل کفتار گذاشتم..یا سم جن.
خواهرم می‌خندید و می‌نالید: شهرزاد چرا نمیای خو؟ دلم گرفته..دوستت دارم.

گفتم خدا دوستت بداره خواهر..ولی واقعا دوست نداشتم بروم.



منبع این نوشته : منبع
کفتار ,گفته ,پشکل ,مادرم ,گفتم ,خواهرم ,پشکل کفتار ,روبروی زن‌ها

صبح مادرم زنگ زد.
گزارشی از رفتن‌شان به دیدن عموی در حال مرگ. با ممد و زنش و مادرش.
مادرم حرف‌هایش را با این جمله شروع کرد که دخترام شانس ندارن.

همان اولش خیالش را راحت کردم که خدا را شکر من که خوش‌شانسم. مرد خوب و بچه‌های خوب‌تری دارم که واقعا باید به‌خاطر وجودشان دستم را پشت و رو ببوسم و بگویم الهی شکرت. اگر این خوش‌شانسی نیست پس چیست؟

بعد مادر کمی مکث کرد و گفت حالا خو تو هیچی..منظورم به تو نیست.

خندیدم.

- ها گفتم حواست به منظورات باشه.

مظلومانه خندید.

دلم سوخت اما به دلم گفتم بگی بیشین سرجات.


منبع این نوشته : منبع

I don't understand humour

فیلم دیدم دیشب.
The Other Side of Hope
 خواهرم عصبانی شده بود و فحش می‌داد به فیلم. می‌خندیدم از دستش. خواهرم هی غر زد از بازی مُرده‌ی فنلاندی‌ها و من اتفاقا یکی از هنرپیشه‌ی اصلی(Sakari (Kuosmanenمی‌خنداندم در فیلم‌هایی که دیدمش( در مرد بدون گذشته) حالت ربات‌وار بازی‌اش را دوست دارم به همراه کاتی اوتین که در دختر کارخانه‌ی کبریت‌سازی دیده بودمش. گرچه در این فیلم نقش بسیار کوتاهی داشت اما همان را هم دوست داشتم.

خوب واقعا فیلمی نیست که بخواهم پیشنهاد بدهم کسی ببیند. اما این سبک فیلم‌ها من را می‌خنداند. با تمام سردی‌ و بی‌مزگی و شل و ول بودن‌شان چیزی دارند که انگار آن چیز شبیه یک جاهایی از روحم است. نمی‌دانم یکه یک جور شاید مردگی اجتناب‌ناپذیر که در بعضی مواقع کمدی‌آفرین است.
دوستش داشتم.

یک صحنه دارد که رستوران‌دار درجه هزارم و مبتدی به مشتری که همان لحظه رسیده بود و هنوز ساردین را لب نزده بود می‌گوید از غذاتون لذت بردید؟ انگار که چه زحمتی برای پخت غذا کشیده شده بوده..

خوب این چیزها را دوست دارم.


منبع این نوشته : منبع
دوست ,فیلم ,دوست دارم

راستش حوصله‌ی خانواده‌ام را مثل همیشه ندارم. پدر مادر و خواهربرادرها را می‌گویم. جز یکی از خواهرها. یکی و نصفه. و یکی از برادرها. وگرنه دیگران به جایی‌ام نیستند.

چرا؟

چون اگر آن‌ها مریضند و اگر من مریض نباشم یا مریض نما نباشم یعنی علیه‌اشان هستم. انگار اگر داد نزنم من بدم من پستم من بی‌ارزشم..من خوب نیستم من فلانم من بهمانم خوب بودن آن‌ها می‌رود زیر سئوال یا احساس‌شان در مورد بد بودن خودشان بدون همدلی می‌ماند.

خوب توی عروسی مدیر نانا رقصیدم. توی فیلم هم بودم. به گوش مینا رسید و اولین حرفش این بود. حالا خیلی رقصت خوب هم نیست.

چکارت کنم که احساس حقارت و خوب نبودن و به اندازه‌ی کافی مورد قبول واقع نشدنت دارد می‌کشدت. خوب می‌دانم که رقصم خوب نیست زیاد و آقا اصلا اگر حالت خوب می‌شود کلا خوب نیست... مگر ترس یا شرمی دارم از این بابت؟ یا مثلا موظفم که خوش رقص باشم که مورد قبول و تایید واقع شوم؟
اما من را ببخش که از رقص خودم خوشم می‌آید و اگر هم کسی دیده و خوشش آمده ذوق کرده‎ام و یا  اگر خوشش نیامده..خو به من چه. او هم چیزهایی دارد که من ازشان خوشم نمی‌آید لابد.

اگر خوشش آمده چه بهتر. نیامده هم من جای او از رقصم و اطوارم خوشم می‌آید. چکارت کنم که به نظرت باید نجوی فواد باشی یا تحیه کاریکوکا یا دینا یا صافیناز یا هر کدام دیگر. این‌ها که گفتم رقصنده‌های معروفی‌اند و من هیچ کدام‌شان نیستم.
من می‌دانم کی‌ام. یک زن معمولی که رقصیدن را دوست دارد اما نمی‌گوید رقاص است. رقاصه است. حرفه‌ای است. صرفا آدمی که  حالش خوب می‌شود وقتی می‌رقصد.
من می‌دانم کی‌ام. یک زن معمولی که رقصیدن را دوست دارد اما نمی‌گوید رقاص است. رقاصه است. حالش خوب می‌شود وقتی می‌رقصد یا رقصیدن دیگران را تماشا می‌کند.
منتظر نیست همه خم شوند و تعظیم کنند و بگویند به به و خداوند مویدت دارد ای خوش حرکات و زیبا وجنات.

خوب من دختر مادرمم که برایش رقص مساوی جندگی بود و اجازه نداشتم حتی لوندانه و یا زنانه راه بروم وقتی او بود...و دختر  پدری که به طور پیش فرض دخترها برایش تمام فاحشه‌ بودند و بدکاره  تا خلافشان ثابت شود که هیچ وقت هم خوشبختانه ثابت نشد. پس؟!  دقیقا  از هر چه شدم و هر طوری شدم  و با تمام معایب و محاسنی که تا حالا داشته‌ام خیلی هم خوب و عالی‌ هستم. از خودم راضی‌ام. جای کسی نبوده‌ام و کسی هم جای من نبوده. حتی نمی‌تواند تصور کند جای من باشد. در زندگی‌ام دردها و زخم‌هایی داشته‌ام که کسی مسئول‌شان نبوده درست و من هیچ وقت تا دم مرگ حتی به‌اشان اشاره نخواهم کرد اما  پیش خودم سربلند و خوبم چون؟ هنوز هستم. ردشان کرده‌ام و می‌توانم برقصم و دست زدن آدم‌ها دورم را پر کند.
چه کار کنم اگر دل‌تان می‌خواهد جایم باشید و نیستند. خودپسند نیستم و اگر باشم هم درش عیبی نیست. اما از تواضع بیخود و زدن توی سر خودم هم برای جلب نظر و محبت و توجه دیگران خسته شده‌ام. به درک که نباشید حالا که قرار است فقط زمانی باشید که حس کنید ازتان کم‌ترم یا حداقل باهاتان در یک حد و اندازه‌ام.

من هیچ‌وقت نگفتم شما فاقد خوبی هستید. همیشه به‌اتان گوشزد کرده‌ام به تک تک تان که چقدر خوب و موفق و کاربلدید....که قدر خودتان را بدانید..که چقدر کارتان درست است..چقدر هنرمندید..زیبایید...چقدر و چقدر...چه کار کنم که نمی‌توانید خودتان را قبول داشته باشید....همیشه در حال مقایسه با فاطی و زهره و زن نمی‌دانم که...که گذشته‌ای حتی شبیه گذشته‌اتان نداشته...چه کار کنم که هنرمند و چیره دستید اما دانایی نمی‌رود توی وجودتان...نمی‌گویم دانایم...اما می‌گویم دوست دارم باشم و برایش تلاش می‌کنم...در شهری کوچک و در دهاتی دورافتاده...مشاور خوب پیدا می‌کنم و ازش مهارت کسب می‌کنم..می‌خوانم و تجربه می‌کنم و حتی دردها و غصه‌ها و حقارت‌ها و زخم‌ها و رنج‌ها و خباثت‌ها و بدی‌های خودم را یاد می‌گیرم جایشان کجاست و اگر نتوانم درستشان کنم سعی می‌کنم حداقل بدانم فلان رفتارم و حرفم و حرکتم ریشه در چه و کجا دارد و خودم را بابت خطاهایم ببخشم و بابت خوبی‌هایم دوست بدارم...چرا باید هی خودم را تحقیر کنم که ازم راضی باشید؟

می‌خواهم نباشید.

صد سال می‌خواهم نباشید و بمیرید.

اگر بگویم ترجمه کردم می‌میرید. قهر می‌کنید اصلا. اگرمی‌بینید حالا که خانه‌دارم مرغ و تو سری خور نیستم و مهارت اجتماعی دارم یا جایگاه اجتماعی بدی ندارم بغ می‌کنید...اگر شوهرم به من در چیزی افتخار کند انگار من مسئول انتخاب اشتباه شمایم برای ازدواج..یا من مسئول اینم که شوهرتان نمی‌دانم فلان مشکل را با شما دارد... بگویم فلان آدم معروف به من زنگ زد و تشویقم کرد سکوت می‌کنید. اگر بگویم یا دیگران بگویند ..من که حتی دیگر نمی‌گویم و صدای کارهایم را درنمی‌آورم که حال‌تان بد نشود و حال بدتان را به من منتقل نکنید...اگر بگویم رفتم جایی و فقط رقصیدم..مثل هر زن دیگر...و خوشحال بوده باشم از این بابت و شنیده باشید که بله مدیر نانا و معلمش و فلان و این‌ها گفتند به به..و این‌ها می‌گویید:

تو که رقص خوبی هم نداری.
چرا؟ چون توی این تعطیلات بلند نشدم بیایم خانه‌اتان. چون به بودن پیش شما و با شما نیازی ندارم. چون خوشی‌های بی‌خرج و کم‌خرجی دارم که شما اسمش را می‌گذارید:

شیرین عقلی...بچه‌بازی...حماقت...و ته ته اش: بیکاری...و ته ته ته‌اش: دلت به چه چیزایی خوشه ها شهرزاد.

به من چه دل شما به چیزهایی خوش نیست. من که نرفتم عملِ دلم به چه چیزایی خوشه ها شهرزاد را انجام بدهم و شما پولش را نداشتید انجام بدهید .

خوب معلوم است که رقصم برای دل خودم خیلی هم خوب است. چه توقعی دارم از خودم مگر؟ رفتم کلاس رقص؟ رفتم عروسی؟ مادر و خواهر رقاص داشته‌ام؟ دوستان رقصنده؟ پول داشته‌ام؟ دوست داشته‌ام؟ شوهر تشویق کننده داشته‌ام؟ نه. خودم بودم و خودم و آینه یا سایه‌ام روی یخچال.

خودم و عشق خودم بودم..تمام.

پس این‌طوری است که اصلا حوصله ندارم دیگر.

شستم و گذاشتم کنار...و همانطور خیس و پهن نشده پرتتان کردم پشت سرم. خوب هم کردم.

معلوم است که به درک.


منبع این نوشته : منبع
چقدر ,می‌کنم ,دوست ,فلان ,نیستم ,داشته‌ام؟ ,می‌شود وقتی ,وقتی می‌رقصد ,چیزایی خوشه ,خودم بودم ,نمی‌گوید رقاص

عمویم دارد می‌میرد. این را مادرم به من گفت. مادرم بر خلاف اتابک این‌ها را با آب و تاب می‌گوید. مثلا آن روز که برایم تعریف کرد پسر یکی از فامیل‌های پدرم که روستایی است کِرمی از زمین برداشته و خورده و کرم رفته توی ششش و مرده. فقط یک سال و نیمه بوده و مادرم با جزئیات حالات صورت مادرش را برایم می‌گفت و تا گفتم...یعنی تا خودم را دیدم که عصبانی شده‌ام و گفتم به من چه..به درک.

می‌دانستم این واکنش و این خشم از مرگ بچه نبوده. از دست مادرم بوده که هزاران بار برایش گفته‌ام حوصله‌ای برای شنیدن آمار مرگ و میر و شکنجه شدن و این طور حرف‌ها را ندارم.
خوب هستند. چرا باید بدانم؟
یا آن روز که و آن روز که...خوب تو و شوهرت هم بلاهایی سر من و دیگران آوردید که اگر از زبان دیگران بشنویدش دلتان خواهد سوخت برای آن کسی که آن بلاها سرش آمده.

به شرطی که من نباشم. ما نباشیم.
خیلی لجن را هم نزن. بویش برت می‌دارد. ننه.


منبع این نوشته : منبع
مادرم

چرا اتابک امروز آن تی‌شرت صورتی سفید را پوشیده بود نمی‌دانم. خواهرم سقلمه زد:

- به خاطرت کت چرم رو این تی‌شرت پوشیده قشنگم. اصلا قبلش با خواهرم سر سرامیک سفید حمام می‌خندیدیم. می‌گفت عمدا بزرگ خریده. چون تصورت کرده داری حمام می‌کنی و خودت را به سرامیک می‌مالی. ادایش را هم درمی‌آورد برایم و من از گوشه‌ی چشم می‌دیدمش که کتی چرم تنش کرده و شلوار گرم‌کن. حتی عطر زده بود. نمی‌دانم چه. اسپری بود. یک جور اسپری با بوی گرم و شیرین. شاید از روی میز آرایش زنش برداشته باشد.

خنده‌ام را دور کردم.
خواهرم گفت چرا این تی‌شرت را پوشیده؟ گفتم نمی‌دونم..احساس خوش‌تیپی داره.

اما ما را به این‌ها چه‌کار. به اتابک گفتم کی تمام می‌شه؟

گفت: می‌شه..تمام می‌شه

گفتم خو معلومه که تمام می‌شه...اما کی؟ چه موقع؟ اول ماه آینده؟ گفت شاید. گفتم شاید نه حتما. خندید گفت حتما..بعد گفت برویم خانه‌اشان چای بخوریم. خسته بودم و باید برمی‌گشتیم. دلم نیامد نه بگویم.

بعدش رفتم و از بالش‌های زنش خوشم آمد. گل گلی. گفت این‌ها مدشان رفته. حالا دیگر همه پارچه‌های گرون ای‌خرن که دوتا بالش بشود: یک و پانصد. با خنده گفتم چهههه بید؟!..برای چه..مگر می‌خوان روشون چه کنن؟ جز تکیه دادن؟

گفت نه دیگه اینا نه خوبه. نه قشنگه مِدِلش رفته و حالا ...توی دلم گفتم همین‌ها را ازت می‌خرم. اما نمی‌خواستم خودم را خیلی مشتاق نشان بدهم چون زود جو می‌گرفتش و خدا می‌داند چه فکری می‌کرد و سعی می‌کرد هر کدام را به من چقدر بفروشد.

خوب بالش‌ها گل منگلی. می‌گفت گل‌دوزیشان چهارماه طول کشیده. ازش خواستم یادم بدهد. گفت نه سخته ..زی یاد ای‌گیری.

بعد گفت یک زن افغانی این‌ها را برایش روی بالش می‌کشیده و او گل‌دوزی می‌کرده.  خیلی خیلی دهاتی بودند. یعنی قشنگ تو را یاد یک اتاق روستایی می‌انداختند و برای همین عاشقشان شدم.

کار دست هم بود و عَیال هم بافتَه بود به قول پاشای کارتون کوسکو.
بعد هیچی دیگر. اتابک می‌خندید که چرا نمی‌زنیم به کوه می‌ترسیم؟ گفتم بله می‌ترسم.

بله را مثل خودشان گفتم بِلِه.

گفت که یک کُری داشته که از کوه بالا می‌رفته. گفتم داشته؟ مگر پسرش را نمی‌گوید؟ و دیدم پسرش فقط یک سالش است و بغل مادرش است. گفت مرد.

خندید.
دیدم اتابک تمام خبرهای بد را این‌طور می‌دهد. یک طورهایی خوب است. شلوغش نمی‌کند و من به همین نیاز دارم. دامن نزدن به خبرهای بد. غلیظ‌تر نکردنشان.

دنبال خبر را نگرفتم چون علاقه‌ای نداشتم بدانم چرا و چطور و چند سال.

مثلا روزی که به‌ام گفت سرامیک‌ها ریخته خرد شده هم این‌طوری بود صورتش.
- همه‌اشون خرد شدن
دهان من باز مانده بود و خشم از گوش‌ها و چشم‌هایم بیرون زده بود و او خندید و گفت: هیچ مشکلی نی که حل نی‌بو.
بله.
راست می‌گفت.
به زنش گفتم اگر خانه درست شد قالی ندارم برایش و فعلا نمی‌توانم قالی بخرم.
گفت خو موکتش کن.
من گفتم ها و روش رو فرشی.
گفت ها.
خندید.
خط لب دایمی دور لبش که جگری رنگ خالکوبی شده بود و خط چشم و تتویی به همان رنگ از خنده‌اش چروک برداشت.
بله.
این هم حل ای‌بو.



منبع این نوشته : منبع
گفتم ,اتابک ,تمام ,خندید ,خیلی ,این‌ها

ای فدای من همه بزهای تو ای به یادم هی هی و هیهای تو. زین نمط بیهوده می گفت آن شبان گفت شهرزاد با کی استت؟ ای فلان؟

هشت ساعت توی راه بودم. شاید کمی بیشتر. حالا خسته‌ام اما شاخه‌های سبز آویشن پیشمند و غنچه‌های صورتی گل محمدی. و خود گل محمدی که یک غنچه و یک گلش کافی است که فضای خانه را معطر کند.
خوب نشستم روی لوله‌ی آهنی خیلی بزرگ پشت خانه‌ام. هوا آن‌جا خنک بود اما خود لوله گرم بود چرا؟ نمی‌دانم.
بعد به خانه نگاه کردم و بالاخره توانستم کمی احساساتی شوم. یعنی حس و روحی در من تکان خورد. طوری که حتی نم اشکی به چشمم آمد. خوشحال بودم برای این‌که خانه شکل گرفته.
و خوشحال‌تر برای این‌که زنده‌ام و حس دارم و روح دارم و اشکم می‌آید گاهی. از خوشحالی. گاهی از غم.
به تپه‌ و کوه پشت خانه‌ام نگاه کردم. می‌توانم بروم آن بالا. پشت صخره‌ها کتاب بخوانم، ها غلام؟
بلی شهرزاد.
خوب حالا ادیب هم نباش. غلام باش.
در خدمتم.
خانه دل همه را برده. آن‌ها که از همین منطقه‌ی ما خانه قبل از ما ساخته‌اند می‌خواهند بفروشند و باز مثل من ..مدل خانه‌ی من خانه بسازند. بله من. خود من و نه هیچ کس دیگر.
با چوپان جدیدی دوست شده‌ام که یک کلمه از حرف‌هایش را نمی‌فهمم اما فکر کردم بعد ازش بزغاله بگیرم.
خوب برای چه باید بدانم چه می‌گوید فقط خوب است که وقتی حرف می‌زند می‌ایستم نگاهش می‌کنم که صداهای عجیب درمی‌آورد از خودش موقع صدا زدن بزها و بره‌هایی که پشمشان را چیده‌اند. دوتا بزغاله شیطنت می‌کردند.
یک بز خصمانه به من نگاه می‌کرد.
بعد؟
ما هیچ ما نگاه.
نگاهِ پیر چوپان.

پ.ن:

گفت با خُوم بیدوم..پ چیکاره تو داروم؟
- ها به نفعته با خوت باشی.

منبع این نوشته : منبع
خانه ,برای این‌که ,نگاه کردم

به موهای نانا روغن سیاه‌دانه زده‌ام. براق و سیاه شده. آها راستش من نزدم. یادم رفت. به خواهرم گفتم. پیشنهاد دادم که بزند. قبل از رفتن به جشن. سیاه‌تر از همیشه است و براق‌تر.

صبح رفتم به گیاهان باغچه‌ی آن خانه آب دادم. چند روز بود آب نخورده بودند. وقتی رفتم دیدم همه چیز پژمرده است. کلی طول کشید که همه سیراب شدند. حتی دیدم رازقی‌ها بر خلاف توقعم گل دادند.

دوتا گل ریز انار هم دیدم.

کارگرها نیامده بودند رنگ کنند. حوصله نداشتم با کسی بحث کنم. بالاخره می‌آیند و رنگ می‌شود. فکر کردم به برادرم بگویم تاج خروس‌هایی که برایم کاشت سبز شده‌اند. حتما خوشحال می‌شود.

امروز نانا به من گفت تو می‌توانستی یک آشپز خیلی معروف بشی ماما...اگه مجبور نبودی...

گفتم حالا هم هستم. برای دل خودم.

دوست داشت بگویم آره..واقعا خوب بود اگه بودم و فلان..خوب چرا نق بزنم...که بله رستوران و اگر شرایط بهتر بود و اگر و کافه و دم‌نوش‌خانه و..

چرت.

برای دل خودم همه‌ی این‌ها را دارم.


منبع این نوشته : منبع